Chici-Chici, fiésta en een boel drukte

Al weken zingen Carmen en Nadia één of ander maf liedje waar een raar dansje bij hoort. Vrijdag hoorden we dat dat de inzending voor Spanje aan het Eurovisiesongfestival is. Het is één of andere komiek met een toupet, bakkebaarden en een stel sexy dames. Het is een heel lollig, gek lied…….maar eigenlijk alleen als je uit het buitenland komt. Voor de Spanjaarden is het een beetje wat de vogeltjesdans in Nederland is/was. Ze generen zich dood. Pedro, onze politieagent, zegt dat ze op straat nageroepen worden met Chici-chici, de man bij de bank vraagt met enige schaamte en zijn gezicht achter zijn arm of wij het ook hebben gezien en onze Portugese vrienden lachen de Spanjaarden volledig uit.

Wij vinden het alleen maar lollig. Als  Carmen en Nadia alleen al “el Maiqel Jackson” (zo wordt het ook in de clip weergegeven) horen zeggen, moeten wij al lachen.

Dus misschien kopen we de CD wel  en laten deze dan door de tandenfee bezorgen. Carmen mist namelijk al twee voortanden en er zitten er nog twee los. Eén groot gat! Overigens komt de tandenfee wel helemaal uit Nederland want hier hebben ze ratoncito Perez die de tanden komt halen.

Gisteren een feestje gehad. Eigenlijk een kinderfeestje . Wij dachten al aan een stel joelende kinderen die de tent af zouden breken, maar nee. Het was bij Portugese vrienden die  een aantal ouders en een aantal kinderen hadden uitgenodigd. Ze hadden een heel buffet gemaakt met enige Portugese folklore. Portugese tapas, port, champagne en een mix van rosado, bier en honing. Het werd echt een superfeest voor zowel de kinderen als ons.  Wel jammer dat ik altijd een aantrekkingskracht heb tot dronkaards met veel ellende. Ik zeg de verkeerde dingen. Alles werkt andersom. Hoe meer ik het probeer af te kappen met nietszeggende one-liners als ; “het is allemaal wat, wat een toestand en zo, hoe enthousiaster zo´n dronken man wordt, hoe dichter hij bij komt staan en hoe meer hij schijnt te denken “deze vrouw begrijpt me helemaal”. Help!!!! ….Wel lekker voor de andere gasten, denk ik.

Niettemin had ik een hele goede tijd en geeft het in zo´n situatie ook niet dat je niet foutloos Spaans spreekt en zelf van ellende ook de taal maar een beetje door elkaar husselt. Het is dat ik niet mocht drinken (de Bob) maar anders had ik vast na een tijdje vloeiend Portugees gebabbeld.

Verder hebben we een super drukke maand gehad. Veel familie, eerst van André en toen van mij en ondertussen een  goedlopend Casa Rural. Dus heel  veel gekletst, late uurtjes en ondertussen draait alles door. Wel heel leuk dat we iedereen weer hebben gezien.

En als laatste berichtje nog even de komst van Pancho.  Aangezien het pretpakket aan honden wat we buiten hebben lopen heel gezellig en leuk is voor de gasten, hebben wij er niet zoveel aan.  Ze blaffen de eerste keer dat iemand komt, worden vervolgens dikke vrienden met de gasten en kijken bijna weemoedig als ze weggaan.  Mensen die ooit angst hadden voor honden gaan met een bijgesteld beeld weer weg.  Dan hebben we natuurlijk nog onze Indiana Jones/Indie, maar deze is oud, gepensioneerd en is eigenlijk alleen nog maar in huis en bij ons.  Dus voila, via internet een leuk hondje uitgezocht en dat is Pancho. Pancho is samen met 10 broertjes en zusjes, in een zak, bij iemand over de schutting gegooid………Lekkere actie maar niet heus en je zult zo,n cadeautje krijgen!!¡¡

Okay, twee vrouwtjes en twee mannetjes hebben het overleefd en één daarvan is Pancho. Volgens onze gasten ziet hij eruit als een hyena.  We weten niet of z´n oren nog omhoog gaan staan. Wel heeft hij nu te lange poten, twee nagels teveel, een tand teveel, een te klein kontje, er klopt eigenlijk  niet zoveel van. Bij Kita klopten de verhoudingen in het begin ook niet , dus dat geeft hoop.  Laat je overigens niet afschrikken door onze liefde voor verstoten honden. Twee honden zijn bij ons in huis en twee zijn zoals gezegd meer een welkomstcomité.

Dat was het wel weer zo ongeveer voor nu. Ik ga lekker koken voor de gasten. Buiten is het druilerig weer…maar hier zijn ze helemaal blij met al dat water. Bovendien is het wel 22 graden.

Tot de volgende keer maar weer.  Groetjes van Los Molinos,

Leonie

Het is alweer april!

Ai, er is al weer een maand voorbij. De tijd gaat snel en maart was hectisch. De Fallas* en Pasen vielen  samen. Uniek en we hebben gehoord dat  de volgende keer in het jaar 2282 of zoiets is. Dus dat maken we niet meer mee.  Voor ons betekende dit een volle bak. Het  Fallasfeest was, zoals in eerdere jaren, weer een groot succes. Benaguasil is het derde Fallas stadje van Valencia en heef t 9 Fallasverenigingen! Dus ideaal voor mensen die niet voor de gekte van Valencia gaan.

In Benaguasil staan twee Fallas ateliers. En de winnende Falla van Valencia is gemaakt in Benaguasil. Mooi!

Inmiddels zijn de feesten achter de rug en zijn de Valencianen een beetje aan het bijkomen. Wij zitten echter helemaal vol. Vanwege het slechte weer in België  krijgen we naast de gewone boekingen nog veel last minute verzoeken. Helemaal goed. Want op dit moment staan de sinaasappelbomen in bloei! Dit brengt een heerlijke geur met zich mee.  Je ruikt  het overal en het lijkt een beetje op Jasmijn. Ik heb vernomen dat een milliliter olie van sinaasappelbloesem wel 800 euro kost. En hier kun je daar zomaar de hele dag van genieten en dat samen met het mooie weer maakt het wel speciaal.

Toch is dat mooie weer wel dubbel. Voor onze gasten is het heerlijk, maar voor de watervoorziening en de planten zou het mooi zijn als er meer water zou vallen. Gisteren waren we in “het oude” Loriguilla. Een plaatsje waar alleen nog de kerk en de ruïne van de oude school staat. De rest is deels weggespoeld met de grote overstroming in 1957 en deels onder water gelopen toen het stuwmeer is aangelegd. Dit geldt ook voor het oude Domeño en St. Antonio de Benagaber.  De weg naar het oude Loriguilla is nu weer opnieuw aangelegd en achter de kerk worden kleine huisjes gebouwd. Wat we begrepen van het grote overheidsbord wat er hing,  zijn deze huisjes bedoeld voor de inmiddels oudere mensen die daar destijds weg moesten. Ik hoop dat dat zo is, i.p.v. een vakantieparkje. Want dit heeft toch wel iets heel nostalgisch. Zo wie zo ligt het een beetje verstopt en je zou daar bijna kunnen doen of de rest van de wereld niet bestaat. Zo stil, tussen de bergen en bij dat stuwmeer. Heel speciaal.

Dan hier in Benaguasil, dicht bij Valencia maar toch lekker buiten af. We hebben gasten gehad die in Zuid Afrika hebben gewoond en zei vertelden dat de weidsheid erg aan Zuid Afrika deed denken.  Dus nog maar even lekker van genieten want Valencia en de projectontwikkelaars rukken op. En natuurlijk is het een illusie om te denken dat het hier zo blijft, maar daarom weet je wel dat het speciaal is.

Wij zijn, zoals we dat elke voorjaar doen, begonnen met ons lijstje van ergernissen weg te werken.  Eigenlijk meer mijn lijstje en André die het wegwerkt. In het appartement heeft André de tegels opnieuw gevoegd en ook bij het terrasje van kamer 1. Onze fransman (vorige eigenaar)  heeft destijds gekozen voor hele brede voegen en dit met verkeerd voegsel behandeld. Het gevolg is dat er veel los liet. Ook erg vervelend met schoonmaken. Verder een nieuwe tegelvloer in de keuken van het appartement.  Wat veranderd en geschoven met meubelen,  andere meubels op de kop getikt, mooie spreien gekocht . Echt helemaal goed! Ben er zo trots op!  Zowel het appartement als kamer 1 zijn er nog leuke op geworden. En kamer 2 en Valenciaanse kamer hebben een nog chiquere uitstraling met het nieuwe, en eindelijk qua kleur passende, dekbedovertrek.

Vannacht heeft het hier geregend. Kun je nagaan want het is hier al dagen het mooiste en warmste weer van heel Spanje en er valt de minste regen.  Omdat dit dus niet zoveel gebeurt werden we geconfronteerd met een ergernis die we al vergeten waren. De waterafvoer van ons terras.  Deze raakt erg snel verstopt en dan staat ons terrasje half blank. Ik geloof dat, terwijl ik hier lekker zit te typen, André het nu rigoureus aan het aanpakken is.

En verder.

Met onze chica´s gaat alles goed. Vorige week voor allebei twee vriendinnetjes uitgenodigd. En dan zie je toch wel een groot verschil tussen zeven jarigen en vijf jarigen. Carmens vriendinnetjes zijn al echt van die smoezende, op een muurtje zittende vriendinnen.  Gelukkig doet Carmen dit nog niet zo erg maar toch zoekt ze eigenlijk altijd wel contact met dit soort meisjes. Bovendien zal ze niet gauw zeggen waar het op staat, want ja “het zijn toch mijn vriendinnen”. Gelukkig heeft ze nog meer vriendinnen. Ook stillere en stoerdere meiden.  Als ik dat zo allemaal zie, herken ik veel van mijn eigen tijd op de lagere school. Meiden…..!!!

Nadia had twee belhameltjes van vijf op bezoek. Ook daar begint de hiërarchie te spelen.  Een vriendin is het helemaal, de andere doet gewoon mee en Nadia is eigenwijs, gooit haar kont in de krib en doet het hare. Een leuke combinatie. Zeker ook als je ziet dat het ook steeds wel weer goed komt. Laat Nadia maar en een tijdje later zijn ze weet met z´n drieën.  Overigens moest er natuurlijk weer één in het water vallen en mijn trouwe lezers weten al wel wie dat zal zijn.

Met de honden gaat het goed. Hoewel we ze regelmatig aan banden leggen want een uienboer heeft geklaagd.  Er hadden honden in zijn veld gelopen en hij had in iedergeval die van ons gezien……Hoewel wij er bijna van overtuigd zijn dat het de onze niet waren, snappen wij het probleem. Het valt echter nog niet mee om Jut en Jul aan de lijn te houden.

En dan nog mijn planten en tuinhobby. We hebben dit jaar twee nachten nachtvorst gehad. Een stuk of vijf planten hebben het daarna opgegeven….Een schattig boompje staat er nu troosteloos bij en ook twee van onze Jacaranda´s zien er niet best uit. Wij hebben wel vijf Jacaranda´s in de tuin en als ze een beetje vol zijn en bloeien zijn ze prachtig. Maar in het stadium ervoor zijn ze ielig en schiet het niet op. We kijken de nieuwe blaadjes zowat uit de stam. Dus Andre wil al overstappen op grotere nieuwe mooie volle groene bomen. We hadden namelijk ook nog drie valse Piementa´s aangeschaft maar dit geven ook nog geen sjoege.  Heel veel doet het ook wel in de tuin hoor, maar we hebben natuurlijk helemaal geen geduld.

Tot zover, ik ga de ontbijtboel afruimen.

Voor iedereen het allerbeste en tot de volgende keer.

Namens Los Molinos, Leonie

Februari 2008; feestje, mooie oude huizen en de heerlijke dingen van Valencia.

In het kader van steeds verder ingeburgerd raken, had ik al een tijdje het idee om hier een stel moeders van school uit te nodigen. Twee daarvan ken ik vrij goed en had ik al toevertrouwd dat ik het graag goed wilde doen. Dus niet dat je een feestje organiseert op het verkeerde moment en er komt niemand…dat is natuurlijk rampscenario numero uno!

Zelf dacht ik, ze komen als de kinderen op school zitten. Maar het voorstel werd dinsdag na schooltijd om 17.00 uur. Een snelle rekensom leerde mij dat ik dan ongeveer 7 kinderen zou ontvangen, vier moeders en misschien één vader. Iets meer mensen dus dan ik verwacht had. En hoewel het hier al drie weken prachtig weer was, betrok het op maandag en de rest van de week zou het kouder worden. Dat zat dus alvast niet zo mee in het land waar de zon overuren draait.

Van te voren gaf André al een paar keer aan of het wel zo´n goed idee was. We hebben hier namelijk al vaker van die “verjaardagsfeestjes” gezien. Waarbij de kinderen alleen maar rondrennen, de boel slopen en wij het idee hebben dat “eerder ingrijpen” best gewenst zou zijn. Tot overmaat van ramp werd ook Nadia de nacht ervoor nog ziek. Maar okay, we gaan er gewoon voor. We doen het in de bar en we zien wel wat het wordt.

Dus ik de hele dag druk met het huis schoonmaken (hoe meer visite, hoe schoner het huis), hapjes maken en ondertussen Nadia een beetje bemoederen op de bank. Ook kregen we nog onverwacht gasten, wat we altijd leuk vinden.                                                                     Om kwart over vijf kwam er een soort optocht van auto´s aanrijden. Vijf stuks in totaal. Er was nog een ander stel met twee kinderen meegekomen en later zou er nog een vader komen. Grote taarten werden uitgeladen, een lekkere fles moscatel, en heel veel kinderen.                          Het was natuurlijk voor hun, behalve een gezellige middag, ook heel leuk om nou eens de Molen te zien. Wat wij hier doen en hoe het hier is. Die gekke Nederlanders! Want veel Spanjaarden wonen liever in nieuwbouw maar kunnen dit mooie pand  wel erg waarderen.

Dus compliment na compliment, iedereen super gezellig en uiteindelijk lekker in de bar aan de borrel en de tapas. En die elf kinderen, die deden het geweldig. Lekker in de campo spelen, enorme tekeningen maken met stoepkrijt en toen het donker werd met de zaklantarens door de tuin. Nadia, die net weer was opgekalefaterd, viel in de aquacias (irrigatiekanaaltje)…en was tot haar middel helemaal nat. Kortom een feestje met alles erop en eraan en zeker voor herhaling vatbaar.

En wat is er verder nog gebeurd.

Afgelopen weken twee maal bezoek gehad uit Nederland van vriendinnen. Heerlijk verwend, het leek wel Sinterklaas. En ook zijn we helemaal voorzien van pindakaas, drop/snoep, hagelslag, sateh-saus. poffertjes en zelfs boerenkool met worst. Dat klinkt misschien achterlijk, maar het is nou eenmaal een feit dat die dingen tien keer zo lekker worden als je ze niet kunt krijgen. En als je er dan eens in de zoveel tijd op wordt getrakteerd is dat weer alsof je het voor het eerst eet. Heerlijk!

Doordat André op de kinderen paste kon ik beide keren heerlijk met  mijn vriendinnen gaan wandelen. En nog steeds ontdekken wij, na meer dan drie jaar, nieuwe dingen. Ze zijn nu namelijk helemaal een wandelpad langs de Turia aan het maken. Het grote Turiapark van Valencia wordt helemaal tot Benaguasil en Vilamarxant  doorgetrokken. En juich nooit te vroeg, maar het zou leuk zijn als je op de mountainbike naar Valencia zou kunnen fietsen.

Verder zijn we bij Mas de Frares geweest. Dit is een prachtige oude Masia (boerenlandhuis) met eigen kerk en bamboebos. De gastvrouw kookt op verzoek en in de zomer sturen we vaak gasten door naar deze gelegenheid. Het is echt een speciale plek om eens lekker te eten. Maar zelf was ik er nog nooit geweest en nu dus wel. Prachtig om te zien en een heel mooi plekje.

Ook kwamen we onderweg langs Masia en Molino de Barca. Hier had ik wel eens plaatjes van gezien en het leek of de Masia een mooi, goed onderhouden boerenhuis was. Wat schetste echter mijn verbazing toen de deuren openstonden, de boel was leeggehaald en het nu in koudere tijden waarschijnlijk door zwervers werd bewoond. Ze hadden een onderdeel van een elektriciteitsmast gesloopt voor het koper en alle olie was op de mooie tegels gelopen. Als iemand het huis nu nog zou kopen zou het nog gered kunnen worden. Maar ik geef het nog een jaartje onder deze omstandigheden en dan is het volledig naar de knoppen.

Zo jammer! Wij hebben een zwak voor zwerfhonden en voor oude huizen.. En hoewel ik dus helemaal niet kan klussen zie ik gelijk de uitdaging om zoiets onder handen te nemen (lees, een leuke klus voor André).

Verder natuurlijk weer heerlijk geshopt in Valencia. We hebben een prachtige winkel gevonden voor stafkaarten en een winkel waar ze authentieke Fallas jurken maken en verkopen. De Calle de Colon is weer van onder tot boven bekeken en tot twee maal toe heerlijk gegeten in café la Barrica.

Ik had contact gehad met de makers/uitgevers van de gids Valencia (100procentstedengids), voor leuke Valenciatips. Maar ik bedacht me dat ik de stad toch nog niet goed genoeg kende en het daardoor veel tijd zou kosten. Nou twee middagen in Valencia en ik had wel tien goede tips. Wel erg leuk dat er nu waarschijnlijk een goede, anders dan anders, gids over Valencia komt.

En dan als laatste de artisjok!

Wij wonen nu al een aantal jaren naast twee artisjokkenvelden. “Pluk maar” zei de ene buurman. Maar ik had geen idee hoe of wat ik aan moest met deze dingen. En de recepten die ik erover vond, stimuleerden ook niet echt om dit klaar te maken.

Maar toen kwam Ines. Hoppakee de artisjok 30 minuten of meer in een pan met kokend water, tot je er een blaadje vanaf kunt trekken. Sausje van mosterd, mayonaise of yoghurt, citroen, peper en zout erbij en eten maar. De helft van de blaadjes gooi je weg, maar de uiteinde van de jongste blaadjes en het hart zijn niet te versmaden. Een mooi Valentijnsgerecht.

De sinaasappels zijn ook bijna allemaal geplukt, en nu staan de amandelbomen in bloei. Ook erg mooi.

Tot zover onze berichten uit Valencia.

De groetjes van Los Molinos,

Leonie

De beste wensen voor 2008!

We hebben de decembermaand weer afgesloten. Het was een goede maand met vele leuke gasten en natuurlijk de feestdagen. Hoewel we bijna nooit iets over onze gasten schrijven, wil ik bij deze een uitzondering maken.

Vlak voor kerst hadden wij ons appartement verhuurd aan twee fervente wandelaars. Lekker de campo in, Valencia ontdekken en gewoon genieten. De één na laatste dag in de Molino besloten zij onderweg nog even uit de auto te stappen om wat mandarijntjes te plukken. Maar al gauw werden zij afgeleid door zacht gepiep. Een klein grijs poesje trok hun aandacht en zij waren verkocht. Al gauw bleken er nog twee prachtige poesjes te zitten. (Stel me echt zo´n Walt Disney tafereel voor. Eerst de brutaalste die zijn allerliefste koppie laat zien, en zich dan omdraait en wenkt naar zijn broertjes. “Kom maar jongens, ze gaan door de knieën”.) Maar……je bent met het vliegtuig gekomen, je rekent niet op zo´n cadeautje, laat staan op drie van dit soort bolletjes wol. Dus even slikken en dan maar doorrijden…………….Het bleef echter in hun hoofd zitten, zo lief, zo mooi maar ook zo allééééén daar in de campo. Enkele uurtjes later zijn zij teruggereden en hebben zij de poesjes opgehaald. Wat vervolgens betekende dat zij hun hele reis moesten veranderen. De poesjes mochten niet in het vliegtuig dus hebben zij vervoer terug moeten regelen met de auto. In Vilamarxant alles gehaald wat ze nodig hadden (de eigenaresse had gelijk de beste ochtend van de week) en toen zijn ze vertrokken.

Ja, zo kan het gaan op vakantie.

Overigens zet niet iedereen hier zijn hond of kat uit de auto. Bij onze dierenarts zien wij veel mensen die erg veel om hun dier geven. Overigens kan het ook zijn dat ze voor de dierenarts komen, zij is namelijk een hele aardige, jonge, aantrekkelijke vrouw.

Dus om hier met Kita naar toe te gaan, is ook niet erg. Inmiddels gaat het trouwens weer goed met onze Barbie.

In Spanje vieren ze kerst altijd met de familie en oud en nieuw met vrienden. De gasten die wij krijgen in deze tijd, “ontvluchten” Nederland meestal vanwege deze feestdagen.

Het was dit jaar trouwens ook weer lekker weer en gisteren was het helemaal fantastisch, 22 graden!!!!

6 Januari hebben we drie koningen gehad. Dat wil zeggen, op 5 januari een optocht met fanfare, vuurspuwers en de drie koningen op een praalwagen. S´avonds zetten de kinderen dan hun schoen en deze is dan ´s-ochtends gevuld. Ook onze chica´s vinden dit helemaal fantastisch. En wij hebben inmiddels Sinterklaas ook maar laten schieten en hiervoor gekozen.

Binnenkort hebben we weer een feestdag. Ik weet niet meer om welke heilige het dan gaat, maar deze zegent dat allemaal dieren. Daarna is er ook weer een optocht.

Daarna zijn er feesten in een stadje hier in de buurt. Dus één groot feest, lang zal ze leven en een goed begin van 2008! Laat het maar een zonnig en bruisend jaar worden.

Groetjes van ons,

Leonie

Alweer december.

Tijd voor het laatste stukje van dit jaar. De tijd gaat snel, zeker als je kamers verhuurd. Gasten komen enkele dagen, een week of soms zelfs langer. Je ontmoet veel mensen en zoals hun vakantie snel gaat, zo vliegt ook voor ons de tijd.

El tiempo

November was qua verhuur een topmaand en zelfs december ziet er goed uit. Vele gasten vragen van te voren hoe het weer zal zijn. En hoewel het hier altijd (nou ja, bijna altijd) veel beter is dan in Nederland, is het toch lastig. Zo aan het eind van het jaar moet je wel een lekkere trui bij je hebben voor de ochtend of de avond. Maar nu is het ´s-middags tussen de 20 en 25 graden!!!! In november hebben we echter twee vriesnachten gehad en een paar dagen een graad of 17. Dit in tegenstelling tot vorig jaar toen het echt heel lekker weer was.

De vriesnachten hebben een heleboel “tropische” plantjes in onze tuin in één nacht de das omgedaan. Eigenlijk is het ongebruikelijk dat het zo koud was. Want sinaasappelbomen, cactussen en palmbomen kunnen helemaal niet tegen deze temperatuur. Mijn bloemetjes waren dan ook ineens bruine droogboeketten geworden. En dat terwijl het nu dus weer heerlijk is. Okay, hopelijk komen ze er gewoon weer bovenop.

Ben benieuwd wat de kerst wordt, afgelopen jaar was het ´s-middags ruim twintig graden!

Wat is er gebeurd de afgelopen maand.

Onze chica´s zijn fanatiek aan het sporten. Hoewel Nadia nog iets te klein is en waarschijnlijk zal stoppen. Daarentegen is Carmen helemaal van de gymnasia ritmica. Een nieuwe Pipi Langkous is geboren, niks te gek. En maar draaien, springen en rollen. Dezelfde techniek neemt ze mee naar het tennis, waar ze als een Pipi Langkous over de baan huppelt, schiet haar linker been omhoog als ze slaat, gaan haar armen alle kanten uit en mist ze vele balen omdat ze nog niet zo goed de timing kent wanneer ze de bal moet raken. Verder loopt ze te keten of te dromen. Eén ding is duidelijk, ze is zeker niet de nieuwe Steffi Graf.

Verder is Carmen 7 jaar geworden. Ze mocht van een ons een feestje geven in Momo, een soort kinderspeelcentrum. Daar vertelde een vriend van ons, na drie jaar, dat hij de eerste keer op Carmens verjaardagsfeest zo verbaast was geweest. Wij Nederlanders doen namelijk alles andersom. We beginnen met het geven van de cadeautjes, dan koffie met taart, en dan drank en hapjes………Lees dit rijtje precies andersom en je hebt het Spaanse feestje.

Ook nu bestelden André en ik als eerste koffie waarbij degenen die ons bediende heel verbaast zei; “maar u krijgt ook hapjes….” Nu is zijn verbazing ons dus wel duidelijk. En dan weten ze nog niet eens wat voor een koffiedrinkers de gemiddelde Nederlanders zijn.

Het is leuk om de enige Nederlanders te zijn in de omgeving. Wij hebben ook al de originele bijnaam “Los Holandeses”. En ze zijn altijd tevreden met hoe wij de dingen doen en tegen dingen aan kijken. Want doen we het fout, dan denken ze volgens mij ook “die weten niet beter”. Verder spreekt inmiddels de hele familie aardig goed Spaans en dat wordt gewaardeerd.

Ook de Molino komt steeds meer in de bekendheid en dat terwijl we eigenlijk helemaal geen reclame maken, behalve dan op Internet. We worden nu gebeld vanuit Benaguasil, voor kamers tijdens een bruiloft, de buurman komt een kamer regelen voor een vriend uit Madrid en willekeurige Spanjaarden bellen om te huren. Erg leuk. Want hoewel ik het in het begin wel spannend vond, blijkt het ook een supermanier te zijn om je Spaans te verbeteren en ook beter te integreren.

Terwijl ik dit schrijf luister ik naar heerlijke vrolijke muziek uit de jaren ´80, ´90 en 2000, Een vriend van ons heeft de serie Kataplaf (stripverhaaluitroep uit Spanje) deel 1 tot 4 opgenomen. Echt geweldige muziek.

Ook wel even lekker, want de kinderen zijn niet thuis. Want anders worden de  Sinterklaasliedjes eindeloos gedraaid. Hoewel wij Sinterklaas niet ondersteunen, onderkennen we het ook niet. Dus onze chica´s volgen vrolijk het Sinterklaasverhaal. Carmen roept elke avond; “Hé Diewertje Blok is weer op tv!”  En Pieten met en zonder veer zijn ook hier een begrip.

Het is erg leuk om te zien hoe, zonder ondersteuning van de commercie en scholen, zoiets kinderen kan pakken. Carmen loopt nu zelfs trots rond in een T-shirt met daarop “de wegwijspiet” (dank je wel Pieneke en Marjan). En een vriendin heeft zelf pepernoten voor ze gebakken. Ach wie weet woensdag “chocolademelk met speculaas, een gedichtje en een kleinigheid”. Sinterklaas zoals Sinterklaas het leukste is.  (Alhoewel ik met een warm gevoel terugkijk op de zakken vol cadeautjes die mijn moeder voor ons had gekocht en de prachtige gedichten van mijn vader. Ik als jongste van de zes, zo verwend als maar wat, had elke keer weer een onvergetelijk feestavond.)

Vervolg Walt Disney´s 1001 campohonden

Met Kita gaat het even wat minder goed. Onze Barbie, bijnaam vanwege knappe uiterlijk en lege hoofd; is ziek. Toen haar twee jaar geleden lieten steriliseren bleek uit een bloedonderzoek dat ze Leismania had. Dit is een parasiet die via een zandvlieg wordt overgebracht. (Mensen kunnen dit niet krijgen.) Hier kunnen honden heel ziek van worden. Kita is toen behandeld. Maar kennelijk wordt zo´n parasiet dan slapende gehouden want twee jaar later kan het ineens weer vat op de hond krijgen. Dus vandaag maar weer eens bloed laten prikken. En omdat deze ziekte op z´n darmen werkt, raadde de dierenarts ons aan om voor hem rijst met kip en groenten te koken. In afwachting van een hele dure kuur. Het wordt echt een soort Barbie met dat chique kuurtje en de bijbehorende dure medicijnen.

Verder heb ik jullie wel eens verteld over onze aardige Portugese buren. Die zo´n mooie lieve kleine Husky namen, die steeds groter en groter werd. Op een dag gingen deze buren verhuizen, maar de hond bleef achter. Husky-lief vond een maatje en trok lekker de campo in.

Een tijdje terug sloeg Tommie echter ´s-nachts aan. Wij zorgen dan dat we er altijd als een speer bij zijn omdat we niet willen dat onze gasten hier wakker van worden. Dus ik kom in mijn onderbroek en t-shirtje buiten en sta oog in oog met een beer van een hond. Tommie, de held, beetje blaffen/grommen en ondertussen achteruit lopen. (Je zag zo´n ballonnetje boven zijn hoofd met; “baas help, help, doe wat!!!!) Dus ik zachtjes om de gasten niet te wekken; “kssst, weg wezen,…kom op…sodemieterop”. En ondertussen tegen mezelf; “dat heb ik weer, midden in de nacht een beetje tegen zo´n Husky aan lopen lullen, en hij luistert ook nog niet”.

En die Husky zag ik denken, “hé, hé, eindelijk iemand gevonden, eindelijk een mens, hallo, hier ben ik dan, ik kom even lekker aandacht halen…..”

Dus jullie begrijpen het al, dat kalf kwam naar mij toe, Tommie stond achter mij de held uit te hangen en ik stond daar gewoon een mijn eentje voor schut te staan. Uiteindelijk ben ik maar naar binnen gaan en is ook Husky -lief vertrokken.

Gisteren kwamen we thuis stond hij echter weer op de oprit. We denken dat zijn maatje is omgekomen en dat hij op zoek is naar een nieuwe groep. Maar helaas pindakaas, niet nog één en zeker niet zo´n kalf. Hoewel het wel een ongelofelijke goedzak is, denk ik.

En dan Tommie; leukste hond die je je kan bedenken. Dikke billen, altijd huppelen en plukt de dag. Slaapt iedere nacht buiten, heeft voor zich zelf de lekkerste holletjes gemaakt (ten koste van mijn tuin) en gaat overdag, na het eten, lekker op stap.

Met Indie gaat het goed. Hij is onze omgekeerde blindegeleide hond. ´s-avonds laten wij hem uit omdat hij niets meer ziet. Hij blijft echter de meeste fantastische hond die er is.

Nou dat was het wel weer. Misschien schrijf ik nog wel een verhaaltje in december. En anders tot volgend jaar. Voor iedereen een hele fijne decembermaand.

Groetjes namens Los Molinos, Leonie

Otoño in Benaguasil, prachtige reportage in blad Costa´s! en kindersporten.

Het is weer oktober en dat is niet in heel Valencia goed gevallen. Enorme regenbuien, overstromingen en de bijbehorende schade als gevolg. Heftige taferelen op televisie van hard stromend water door stadjes, instortende bruggen, keiharde wind, regenbuien en ellendige taferelen. Wij kregen allerlei reacties vanuit Nederland of wij nog niet waren weggespoeld? Maar gek genoeg hebben wij hier maar één dag regen gehad en een paar “Hollandse” miezerige dagen, maar dat was het wel.                                                                                                      We hebben wel als noodopvang gediend voor een familie die niet terecht kon in hun vakantiehuis. Maar verder zaten ook wij goed volgeboekt en moesten we vaak “nee” verkopen.

En nu zonnig nieuws: We staan we deze maand/dit kwartaal in het blad “COSTA´S!”. En we zijn hier hartstikke trots op! Prachtige foto´s en een leuk verhaal. Heel gaaf als je zo lang (3 jaar), zo hard werkt om van zo´n oude keet iets moois te maken en jezelf dan terug ziet in zo´n glossy tijdschrift.

                                                                                                                                    Wij willen Jos en zijn vrouw hartelijk bedanken, hij heeft niet alleen een mooie reportage gemaakt, maar voor ons is het ook een blijvende herinnering aan een bijzondere tijd.             Mocht je langs een boekhandel komen met een beetje een uitgebreid tijdschriften assortiment……kijk dan even of je hem ziet liggen. Zoals Yvon zei “gek om je fam. ineens in een tijdschrift terug te zien”.

Ondertussen wordt er hier hard gewerkt. Ik maak het ene ontbijtje na het andere, kook lekker, klets vrolijk met de gasten en maak ondertussen ook nog schoon (ja, het minste gedeelte van zo´n casa rural) en ik heb van de tuin een paradijsje gemaakt. Hoewel, wat betreft dit laatste ben ik nog lang niet tevreden. Er moeten nog zeker drie bomen bij en enkele struiken. Verder mag alles, behalve het onkruid, wel wat harder groeien. De regenbuien geven daaraan in ieder geval een goede bijdrage.

En André heeft ons woonhuis onderhanden genomen. In vijf dagen heeft hij zowel een heel nieuw kozijn als een prachtige Valenciaanse voordeur in ons huis geplaatst. Beide stonden er al een tijdje en het moest even het goede moment zijn. Bovendien was het de vraag of ik kon helpen tillen, ik ben namelijk niet zo´n krachtpatser. Nou de nieuwe deur dragen dat ging wel……maar die oude…..het leek wel een dood nijlpaard. Maar….het is gelukt. Verder doet André dan alles zelf. Echt heel knap en helemaal omdat hij het ook nog zo netjes doet. Ons huis heeft nu een hele chique uitstraling.                                                                                                          Overigens wel grappig dat een megavoordeur (zo leek het in de schuur), helemaal niet zo groot is als je het er dan in zet. Volgens mij is ons gevoel voor grote en realiteit helemaal weg, alles is hier buiten perspectief. Het is allemaal groot en veel!

Dan de chica´s. Carmen is bijna zeven en mocht op een sport. Zelf hadden wij, uit de geboden mogelijkheden, al twee sporten gekozen. Karate en tennis leken ons wel wat, en basketbal is ook wel leuk. Maar op het lijstje van het sportpark stond ook rolschaatsen, ballet en gymnasia ritmica, ofwel ritmische gymnastiek. En dat allerlaatste dat leek Carmen nu net het allerleukst! En om nu niet gelijk de vervelende alleswetende ouders uit te hangen mocht zij op gymnasia ritmica en op tennis. Wat voor ons concreet betekent dat we vier keer per week nog een keer extra naar Benaguasil scheuren. (Altijd gelachen om die drukke ouders, en nu zijn we zelf aan de beurt.) Maar gymnasia ritmica is het helemaal, koprollen, handstand, radslag en noem maar op. Geweldig voor meiden van die leeftijd.

Wel hadden we een verdrietige Nadia in huis. Haar ultieme droom is zes jaar worden. Ze moet natuurlijk nog eerst vijf worden, maar dat slaat ze liever over. Want als je zes bent, net als Carmen, mag je sporten, vallen je tanden uit, heb je leuke feestjes, mag je opblijven en is het leven gewoon echt in alle opzichten leuker. Deze strijd voeren we al zo´n half jaar. Wij kunnen echter niet anders zeggen dan dat ze hier zeer volhoudend in is. Ja, Nadia weet wat ze wil en dat zal ze ons goed laten weten.                                                                                          Maar niet getreurd, want wat schetst onze verbazing: Nadia mag met haar bijna vijf jaar ook op gymnasia ritmica. Helemaal gelukkig is ze; rollebollen, rennen, op haar tenen lopen, net als haar grote zus.

We zijn dan nog niet klaar met Nadia. Want onze jongste telg zit op logopedie. Eerst kon ze een aantal letters niet goed zeggen en had ze moeite met het Spaans. Maar ons madammeke regelt het allemaal wel en over het algemeen was het geen probleem voor haar. Een slak (met de niet uit te spreken S) werd een caracol en meer van dat soort dingen. Inmiddels heeft ze een aardige mix ontwikkeld. De R gaat nu dan ook goed, maar ze zegt nog wel Noepje. Als je dan zegt; “Nadia als je de S zegt en SSSnoepje zegt, dan krijg je er één.” Met haar allerliefste gezichtje zegt ze dat dan om vervolgens alles weer op haar eigen manier te doen. Nu begrijpen wij haar al een stuk beter maar haar juf nog niet. Dus gaan we vrijdag op gesprek.

Carmen is verder al weken druk met haar verjaardag. Wat ook nog weer weken duurt. Dat is ook wat. Lijstjes, wensen en al dat soort dingen komen dagelijks langs. Met name wie wel of niet op haar feestje mogen komen. Gek word je ervan. En als ze het er thuis niet meer over mag hebben, dan toch lekker op school. Wij hebben respect en bewondering voor de juffen en meesters.

Zo, dit was weer een hoofdstuk uit Spanjeland. Met nog even een leuke (trieste) anekdote:        Al Gore zei; “Spanje moet zich ernstige zorgen maken om het klimaat”. En Zapatero (de huidige minister-president) zei dat hij hier serieus aandacht aan gaat  besteden  ……… ……….Waarop Rajoy van de Partido Popular zei “wat een onzin allemaal.”.

Hier in Spanje zegt de PP altijd het tegenovergestelde van de PSOE, of het nou klopt of niet. Ze zijn het per definitie niet met elkaar eens…

Hasta proxima mes,

Leonie namens Los Molinos.

SEPTEMBER 2007

De tijd vliegt,

Het is al weer september. Hoewel de zomer hier lekker lang duurt, zo ongeveer tweederde van het jaar, vind ik het toch jammer dat de augustusmaand weer voorbij is. Spanje is dan zo zonnig, mensen zijn vrolijk en overal is het feest. Ook in Benaguasil zijn de patroonsfeesten weer aangebroken. Gigantische paella´s en stieren die over de Plaza rennen. Wij zijn ook twee keer wezen kijken en het blijft een apart fenomeen. Jongeren tussen de 15 en 25 jaar die zich voor even de held voelen. Eerlijk gezegd zijn er maar enkelen die echt de stier durven te benaderen. De meeste “zwakkelingen” zwaaien wat met een stok en klimmen gauw in de lantarenpaal als de stier maar naar ze kijkt. Gelukkig zijn er geen gekke ongelukken gebeurd en is het voor de stier ook wel een “overkomelijk” spelletje.

Dan is er altijd nog de mercado mediaval. Ofwel de Middeleeuwse markt. Elk jaar is het weer wat uitgebreider en ook leuker. Theater voorstellingen, ezeltje rijden, met pijl en boog schieten, de toekomst voorspellen en heel veel lekkernijen. Op deze markt kom je dan ook weer iedereen tegen die je de afgelopen maanden nauwelijks hebt gezien.

Verder hebben we nog een paar prachtige optredens in het vooruitzicht, een broadway show, en een kinderfeest. En natuurlijk een processie, nog een processie, als je wilt heel veel kerkdiensten en dan vuurwerk. En bij alles wordt echt enorm gegeten.

Benaguasil is er in iedergeval klaar voor met een mooie nieuwe avenida.

Met de bezetting gaat het goed. En hoe lullig het ook klinkt, slecht weer in Nederland geeft vele extra boekers. Nu ben ik zelf even in Nederland geweest, maar daar word je ook wel een beetje triest van. Hoewel ik een goede tijd heb gehad. Lekker ouderwets winkelen in Utrecht, patatjes, tompouces, drop, satehsaus, dikke zaterdagkranten en nog veel meer. Heerlijk om je hier helemaal in onder te dompelen.

Ondertussen zijn opa en oma hier geweest en heeft Carmen een stoere fiets gehad. Jawel de nieuwe Leonien van Moorsel scheurt hier in en om de Molen. Nadia op de oude fiets van Carmen komt er, als een goede tweede, achteraan.

De scholen zijn nu weer begonnen. Kinderen blij, wij blij, iedereen weer het zijne. Omdat het hier eigenlijk altijd vakantie is, zijn de gewone dingen soms ook best fijn. Ik heb heel veel zin om met de tuin verder te gaan. Stukje bij beetje wordt dat wel wat en het heeft hier van de week één keer geregend en alles is weer een stuk groener. Ook moet ik nog een kleine palm in de tuin zetten. Normaal doe je dit in juli-augustus……..niet aan toe gekomen dus. Hopelijk lukt het nog.

André is klaar met de zijkant stuken. Nu nog goed drogen en schilderen. Het wordt wel prachtig, dat doet hij toch allemaal maar mooi.

Ondertussen gaat het goed met onze drie honden, het Walt Disney trio. Hoewel numero cuatro zich dus ook al aandiende. Dit was een meer dan zielig verhaal. Dit maal geen campo hond maar een uit de auto gezette jonge zwarte hond. Inmiddels is hij niet meer om de Molino. Oskar (ja, stom om zo´n hond ook weer een naam te geven, maar hij heeft hier namelijk een week rondgelopen ), zou net een hondje teveel geweest zijn. De twee die nu buiten zijn, worden erg door onze gasten gewaardeerd maar nog één erbij is echt teveel. Valt niet mee om daarin grenzen te trekken, maar wel noodzakelijk. Kan me ondertussen wel boos maken om dat soort acties (uit de auto zetten van een hond). Maar gelukkig kwamen hier van de week mensen die op zoek waren naar hun hond (een andere dan Oskar), dus niet alle Spanjaarden zijn zo.

Iets anders, wat ik echt minder vind aan Spanje, is dat ze overal hun rotzooi neergooien. Het begint met een vuilniszak en eindigt in een berg rotzooi. Onbegrijpelijk want elk stadje heeft een eco-parc waar je het gratis naar toe kan brengen.

Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me hoe lekker het is om je druk te maken over de vuilnis in de campo. Zo lekker kleinschalig op huis, tuin en keukenniveau.  

Als wij s´avonds naar het Nederlandse journaal of naar een actualiteitenprogramma kijken zien we Rita Verdonk die de VVD op de kop zet, een Geert Wilders die uiteindelijk anderhalf uur spreektijd krijgt etc. etc. Het lijkt vanuit het buitenland echt op een gigantische soap, die aan de andere kant ook wel schokkend is. Maar het is raar als het over je land gaat en je woont er zelf niet meer. En het is natuurlijk heerlijk om daar kritiek op te hebben, om het allemaal lekker beter te weten…. in jezelf de beste politicus te zien.

Als we echt helemaal zouden integreren zouden we hier in de politiek moeten gaan.

Maar okay, laat ik vanavond maar beginnen met een bijeenkomst op Nadia´s school. Dat is een leuk beginnetje om deel te nemen aan bijeenkomsten.

Verder wens ik iedereen die dit leest het beste en wij gaan hier gewoon lekker doorzomeren.

Groetjes van Los Molinos,

Leonie

Juli 2007

Verano in Benaguasil

Ofwel de zomer is begonnen! Siestas worden weer ten volle benut en ´s-avonds tegen een uur of tien zoekt iedereen verkoeling op de terrasjes. De kinderen hebben hun schooljaar afgesloten en zitten nu op de Clase de Verano. De zomerschool heb je bijna in heel Spanje. Je kinderen kunnen dan in juli elke doordeweekse dag naar school van 9.00-13.00 uur. Ze doen hier dan alleen maar leuke dingen. Ideaal en helemaal voor onze kinderen m.b.t. hun Spaans. Hoewel hier ook erg veel Valenciaans wordt gesproken. Hier ontkom je toch niet aan.

En ´s-middags naar het zwembad in Benaguasil. Persoonlijk mis ik een eigen zwembad helemaal niet. Als ik zie hoeveel plezier onze kinderen met andere kinderen hebben in het zwembad, dan zou een eigen zwembad bijna eenzaam zijn. Verder is het leuk om al die Spaanse taferelen een beetje te bekijken. De mensen zijn hier allemaal ontzettend vriendelijk en aardig voor elkaars kinderen. En verder worden er enorme hoeveelheden chips en snoep verorbert. Echt niet te filmen. Als ze het dan in Nederland over eetgewoontes hebben…..Spanje doet daar zeker niet aan onder. Verder zijn ze ook niet echt netjes en zwieren de lege zakjes vrolijk mee met de wind. Gelukkig zijn de zwembadbeheerders netjes en is het al met al gelukkig een schoon geheel.

Met de Molino gaat het goed. Naast onze Casa-rural gasten bivakkeren er ook een ander soort gasten aan de achterkant van ons huis. Zo zit er voor het tweede jaar een nest torenvalken, een nest Hoppen, een nest uilen en heel veel mussen, zwaluwen, kwikstaartjes en andere vogels. Omdat aan deze zijde van de Molino geen mensen komen en ook geen honden, kunnen deze vogels in alle rust broeden en uitvliegen. Wij hebben echter vanuit ons raam een prachtig uitzicht op deze vogels. Zo zat er een jonge valk voor ons raam (zie foto), beschermde de Hop zijn nest tegen een jonge uil en zien wij hoe de valken leren vliegen. Wij zijn allebei nogal gek van vogels, hoewel onze kennis beperkt is. Dus naast onze verrekijker wordt het tijd om eens een goed vogelboek aan te schaffen.

Verder is Tommie nog steeds bij ons. In ons vorige verhaal hebben jullie kunnen lezen hoe wij weer gezwicht zijn voor een campo hond (we beginnen nog op Belinde Meulendijk te lijken……hoewel….toch maar liever niet). En Tommie is precies als Pino, alleen niet zo slim. Hij is een echte kostganger. Na het eten vertrekt hij, het liefst met Kita, vangt hier en daar een duif, huppelt door de Campo, komt ´s-middags siesta houden, eet en maakt dan nog een lange avondwandeling. Je hebt er dus eigenlijk helemaal niets aan. Aan de andere kant lijkt hij samen met Kita net zo´n  hondenkoppel uit Disney-land. Laatst zagen we ze een heel end weg lopen, vrolijk en genietend van alles wat ze tegen komen. Heel grappig om te zien. Ondertussen doen we erg ons best om ze hier wel bij het huis te houden, maar dat valt niet mee.

Overigens heeft iemand van de week onze tuintafels bij de bar weggehaald. Gejat dus. Wij baalden als een stekker. Het leek wel een toneelstukje. De stoelen stonden nog zoals ze er daarvoor stonden alleen de twee tafels waren weg. De dief (-ven) heeft met deze tafels door de campo moeten sjouwen en het spijt ons ten zeerste dat we hem/hun niet betrapt hebben!

Onze twee dozen (Kita en Tommie) lagen voor het huis te slapen, moe van hun ochtendwandeling. En Indie was helaas binnen.

Dit is echt voor het eerst dat ons zoiets overkomt in drie jaar tijd. Manolo, onze politieman kwam gelijk langs en heeft beloofd om extra goed op te letten.

De boekingen gaan lekker, maar we hebben nog steeds plek. Dus wil je het regenachtige Nederland ontvluchten, denk dan eens aan Valencia, denk eens aan de Molino!

Wij willen bij deze iedereen een hele fijne zomer toewensen.

Zonnige groeten van ons,

Leonie

Mei 2007

Hola, hier los Molinos met de laatste berichten.

Het lijkt hier wel de Cariben. Bijna tropisch warm, mooie exotische planten, veel palmen, koele drankjes, ijsjes en een algemeen gevoel van ontspannenheid.

Maar het gaat ook allemaal lekker. Na een koude afsluiting van maart en ook eind april/begin mei was het weer wisselvallig. Maar nu zijn het weer echte Spaanse toestanden; zon, blauwe lucht en heerlijk lang buiten zitten.

Overigens was het regenachtige weer vrij ongebruikelijk, net als het extreem droge weer in Nederland en België. Maar gelukkig zijn de stuwmeren nu weer gevuld.

Voor onze gasten is het natuurlijk jammer als de zon even wat minder schijnt. Maar met elke regenbui zijn ze hier wel blij en alles ziet er groen uit.

De laatste sinaasappels zijn geplukt en de meeste bomen zijn hun bloesem ook alweer kwijt. Jammer want naast de mooie witte bloemetjes ruiken de sinaasappelbomen dan heerlijk. Het lijkt een beetje op de geur van Jasmijn.

Op dit moment hebben we full-house. Een hele familie heeft de Molen gehuurd. Dit gebeurt niet zo heel vaak maar is wel bijzonder. Voor ons heel erg ontspannend want de vader in het gezelschap heeft koken als hobby. Met het grote geluk dat hij een keer heerlijk voor ons heeft gekookt en ik deze week dus niet voor gasten kook. Dus ook voor ons een beetje vakantie.

Daarom veel tijd voor de tuin, de website, de kinderen en leuke vriendenbezoekjes.

Met de tuin gaat het goed. We hebben drie mooie bomen aangeschaft. André was het wel zat om de blaadjes zowat uit de Jacaranda’s te kijken (die het nu erg goed doen). Dus het zijn nu bomen van enig formaat. Onze hoop is natuurlijk dat je over enkele jaren vanaf een afstand echt zo’n mooi wit huis ziet omgeven door prachtige bomen. Maar okay, een beetje geduld. En zoals de Spanjaarden zeggen; “poco a poca”. Gelijk hebben ze.

Ook zijn we weer door de knieën gegaan voor een hondje. Ja, ik hoor jullie denken “wat een watjes, vorige keer stoer schrijven dat ze er niet meer aan beginnen en nu is er weer één”.

Maar okay, we hebben nu dus weer één. Na Pino heeft Tommie zijn intrede gedaan. Ja, heel Sesamstraat wordt er hier doorheen gejast.

Tommie is ongeveer een maand of drie oud. Waarschijnlijk door iemand uit de auto gezet. Hij liep al een dag of drie bij de afslag van de provinciale weg. Op zoek naar mensen en aandacht, solliciteerde hij er hard naar om dood te worden gereden.

Ja, en dat één dagje aanzien okay, maar na drie dagen: hop, Tommie mee naar huis. Hij vindt het hier geweldig. Hij is erg lief en luistert goed. Wel nog enigszins geobsedeerd door eten, maar dat is niet zo vreemd. Tommie is niet moeders mooiste, en we weten zeker dat zijn moeder en vader dat ook niet waren. Maar hij is wel heel lollig. Hij loopt nog met van die ongecoördineerde zwabberpoten, zijn lichaam is wat schonkig en eigenlijk ziet hij er niet uit. Hij heeft een zwart met witte vacht en wij noemen hem dan ook vaak onze mislukte koe. Maar hij is zo vrolijk dat hij er mooi van wordt.

Wordt vervolgd.

Verder wordt er nog flink gebouwd in en om Benaguasil. Gelukkig is dit aan de andere kant en hebben wij daar geen last van. Maar het is opmerkelijk hoeveel huizen er overal bijkomen. Enerzijds voor de jonge Spanjaard appartementen omdat de huizen zo duur zijn. Anderzijds voor mensen uit Valencia die niet in de stad willen wonen en hier de temperatuur aangenamer vinden. Verder is er in Benaguasil een heerlijk nieuw “Valiente”-koffiehuis gekomen, een wat moderner café en krijgt het stadje een opknapbeurt. Dit laatste heeft ook veel met de verkiezingen te maken: nieuwe wegen, mooie straatlantaarns en zelfs een nieuw park. De partijen hebben overal posters opgehangen. Maar na een dag waren de meeste posters van de PSOE al stuk gemaakt. Hier in de omgeving is de PP vaak de grootste partij, ook in Valencia. Dit zal waarschijnlijk ook de komende verkiezingen wel het geval zijn. We zullen zien.

Wij (met de nadruk op André) hebben inmiddels de zijmuur van ons eigen huis kaal gemaakt om het opnieuw te stuken. Dit is op een plaats waar gasten geen last van hebben. Als het af is, en André doet dat soort dingen in een bewonderenswaardig tempo, gaan we onze derde serie ansichtkaarten laten drukken.

Kortom we zijn lekker bezig, maar wij zijn ook klaar voor de zomer. Met dat voordeel dat we nu ook een tuin hebben en heel veel vogels.

Mocht je nog geen vakantie geboekt hebben en staat Spanje op je verlanglijstje? Kon dan eens naar Valencia. Mooie stad, prachtig achterland en zoals je leest; wij hebben hier een heerlijk vakantieadres!

Voor nu, zonnige groeten van ons en tot de volgende keer.

Maart 2007

Fallas, gasten en een buurman met een goed idee.

Wat zijn de Fallas;

De Fallas is één van Spanjes spectaculairste feesten.  Het is een combinatie van carnaval, oud/nieuwjaar en een traditioneel volksfeest. Het hele jaar door bouwen Fallasverenigingen mooie poppen van piepschuim en papier-maché waarbij ze van alles uitbeelden. Historische gebeurtenissen maar ook politieke zaken. Een soort Spiting Image.

Veel opdrachten worden uitbesteed. In de stadjes rond Valencia zie je dan ook allerlei grote loodsen waarbij de meest gekke poppen worden gemaakt en buiten staan te drogen. Ook Benaguasil maakt Fallas voor Valencia, waarbij ze al enkele malen de winnende Falla hebben gemaakt.

Ergens begin maart wordt het startsein gegeven. In de stad Valencia, maar ook in vele andere Valenciaanse stadjes wordt de sleutel van de burgemeester overgedragen aan de Fallera Mayor. Een prachtige, in klederdracht gehulde, dame die de stad gaat besturen. Overal is al vuurwerk en zijn er verschillende activiteiten. De stad bereidt zich voor op 15 maart. Dan mogen de Fallas (beelden) worden opgebouwd en kan het feesten beginnen. Elke dag om 14.00 uur mascleta (keiharde vuurwerkshows) en ’s-avonds siervuurwerk. Ook wordt er veel gedanst en natuurlijk geparadeerd in mooie kleren. Er wordt gekozen welke wijk de mooiste Falla heeft gebouwd en welke (kleine) Falla naar het museum mag (echt een aanrader). Ook wordt de maagd Maria vereerd. Ze staat op de Plaza de Virgin op een soort houten skelet. En van heinde en verre komen Fallera’s (vrouwen, mannen en kinderen in klederdracht) bloemen brengen naar de maagd. Deze worden allemaal in het houten skelet gestoken en zo krijgt de Virgin een prachtige bloemenjurk en nog veel meer bloemen. De vrouwen zijn allemaal erg emotioneel, waar wij dan weer een beetje te nuchter voor zijn. Maar het is echt heel spectaculair en heeeeeeeel druk.

Benaguasil is daarom een goed, heel goed alternatief. Wij, ja het gaat goed met de integratie, zijn namelijk de derde Fallas stad van Valencia.met 9 Fallas. En dat op 10.000 inwoners. Niet gek. Alles gebeurt hier wat ook in Valencia gebeurt maar dan iets kleiner en wat overzichtelijker. Ook zijn onze kinderen op school helemaal druk met het maken van een Falla en mascleta’s. Iedereen heeft vanaf de 15^e een soort boerenkiel aan (wie in Nederland en in Spanje toch die saaie kleuren van zwart en blauw heeft bedacht….) I.v.m. de vakantie worden de Fallas op school iets eerder in de brand gestoken, met veel vuurwerk en er wordt gedanst. Ook is er churros met chocolate. Een soort oliebollenachtig iets wat je in de chocola doopt.

Carmen en Nadia vinden het prachtig, hoewel Nadia wel een beetje bang is voor al het geknal.

Op de 19^e, de naamdag van San José, worden ’s-avonds alle Fallas in brand gestoken. 20 Maart is dan een uitrustdag en jawel……op 1 april beginnen ze alweer voor volgend jaar.

Een heel apart feest, maar juist daarom ook zo fascinerend. En zoals André opmerkte; “ die Fallas, het feest waarin iedereen zich drie keer in de rondte eet en drinkt, dat feest valt toch midden in de veertig vastendagen????”, En dat is dan inderdaad typisch Spanje. Zoals ze zelf zeggen “Wij zijn katholiek voornamelijk vanwege alle feesten en heiligen”.

De Molino zat dus lekker vol met feestvierders. Dat wil zeggen dat je ze de hele middag, avond en halve nacht niet ziet want dan zijn ze in Valencia. Om zo ergens in de vroege uurtjes thuis te komen en lekker lang te slapen. Heel relaxed en heel makkelijk. Het spijt ons dat we geen twintig kamers hebben, we hadden ze zeker allemaal verhuurd.

Maar ons hoor je niet klagen. De boekingen lopen lekker en we krijgen allemaal prima gasten. Heel divers; in leeftijd, in de dingen die ze ondernemen en waarom ze de Molino hebben uitgekozen als vakantieverblijf. Zelf valt het ons op, dat de ruimte en privacy in combinatie met een gezamenlijke bar/tuin goed werken. Je kunt hier lekker je eigen gang gaan en heb je behoefte aan gezelschap dan ga je in de bar of op het gezamenlijke terras zitten.

Ik wil jullie ook graag nog een leuke anekdote van onze twee Belgische mountenbikers vertellen. Zij hebben hier in de omgeving echt honderden kilometers gefietst. Op een gegeven moment beklommen zij in de omgeving van Olocau een berg en helemaal bovenaan stond een soort stenen monumentje met een deksel. Toen zij de deksel opende vonden zij een boek en een pen. En net zoals een aantal voorgangers hebben zij er, in het Vlaams, in geschreven dat zij deze berg met hun mountenbike hebben bedwongen. Welke fietser wil deze tocht ondernemen om het stukje van onze Belgische gasten te lezen?

Andere gasten hebben een prachtige gitaar gekocht in Valencia. Simon speelde een stukje, en dat klonk prachtig; de Molino leek nog Spaanser.

Ook de schaapherder die hier regelmatig komt om zijn dieren te laten grazen, past bij de Molino. Of de mannen in de campo die hun land met de hand bewerken. Overigens hebben wij ontzettend geluk. Jullie hebben namelijk vorige keer ons verhaal gelezen over de ontwikkeling van de tuin. Nu heb ik wel eens getwijfeld over een moestuin. Ergens heel leuk, maar ik kan er niet zo goed tegen als zoiets mislukt. Een slakkenplaag, droogte of weet ik veel wat je oogst naar de Filistijnen helpt. Lukt het wel dan eet je een overdosis in alles waar het oogsttijd voor is. En kun je het daarna een jaar niet meer zien. Maar aan de andere kant; niets zo lekker als groenten en fruit uit eigen tuin! Nu heeft onze aardige buurman besloten om zijn moestuin naast ons huis aan te leggen. Met de filosofie dat ze zijn groente en fruit niet snel zullen stelen als het naast een woonhuis ligt. Waarbij hij aangaf dat wij straks tomaten, kalebassen en meloenen mogen plukken. En de Valenciaanse tomaat schijnt echt de allerlekkerste te zijn en over kalebassen raakt hij niet uitgepraat. Alles voor eigen gebruik. En als ik jullie vertel dat de beste man alleenstaand is en waarschijnlijk voor de rest van zijn leven kan eten wat hij daar allemaal gaat verbouwen (en daarna ook nog gaat wekken) dan wordt het verhaal nog leuker.

Nog twee weken en dan is het Semana Santa ofwel de heilige week/Pasen. Op enkele plaatsen is dat hier in Valencia heel gaaf maar de rest is allemaal nog aan het bijkomen van de Fallas. Spanje: het land van feesten, zon en siësta! Hoewel …… wordt hier keihard gewerkt, vijf en een halve dag in de week,  om over bakkers e.d. nog maar niet te spreken. Maar daar zal ik een andere keer eens iets over schrijven. Het is altijd leuker om met een vakantiegevoel te eindigen dus nogmaals:

Valencia; zon, sangria, fiesta en siesta!

Hasta la vista,

André, Leonie en de chica’s

Februari 2007

Een vroege lente.

Overal is het weer in de war, zo ook in Spanje. Het is nog geen winter geweest en nu lijkt het al wel voorjaar. Prachtige temperaturen, fluitende vogeltjes en bloeiende amandelbomen.

Enkele weken geleden had het, iets in het binnenland, gesneeuwd. Hier was het lekker weer, maar aan de horizon zag je mooie besneeuwde bergen. Carmen en Nadia wilden wel naar de sneeuw; lekker sneeuwballen gooien en een sneeuwpop maken. Dus wij in de auto richting de bergen gereden. Dit blijkt dan veel verder dan je hebt geschat. Althans daar waar de sneeuw ligt. En ja hoor, eindelijk vonden we een beetje, smeltende, sneeuw met daaronder een dikke laag rode modder. Niettemin waren er nog veel meer Spanjaarden en ook wij lieten ons niet kisten. Wat inhoud dat we binnen vijf minuten tot onze enkels in de rode blubber stonden.

Dan toch maar verder. Vlak bij Gestalgar een bordje naar “fuente” ofwel “bron” gevolgd. En laten we nou toch bij één van de mooiste plekjes aankomen die we hier ooit hebben gezien! De Rio Turia die uit de bergen komt, mooie fuentes, rotsen, prachtige planten en picknick plaatsen waar je alleen wandelend kunt komen. Op de terugweg lekker gegeten bij een restaurant in Pedralba. Nagenietend van deze mooie ontdekking op slechts 20 km van ons huis.

We wonen hier al 2 ½ jaar, kennen de omgeving aardig goed en dan toch worden we dus nog steeds verrast. Zo zijn we laatst ook naar Vilamarxant gegaan en hebben wij de andere kant van de Rio Turia verkend. Ook hier is het heel mooi en reden wij langs een prachtige Masia. Een Masia is een oud boerenlandhuis. Dit kan variëren van een eenvoudig groot huis tot een herenboerderij. En dit was dus zo’n herenboerderij; een prachtige statige opgang, een kerkje ernaast en verschillende bijgebouwen. Tevens was er een heus bamboebos. Prachtig.

In de buurt van de Molino staat Masia de Zampa, ook zo’n prachtige herenboerderij. Als je van oude huizen houdt en er iets moois van wilt maken, zijn dit je mooiste dromen.

Maar ook wij mogen niet klagen, de Molino is weer een stukje verder in haar restauratie. Na een goed jaar, hebben we besloten om ons zelf te verwennen. We zijn, zoals ik dat al eerder heb beschreven, onze slaapkamers gaan verbouwen. Onze fransman (vorige eigenaar) had er al wat van proberen te maken maar dat vonden wij helemaal niets. En…..sinds 1 februari is het af! Wij hebben nu een mooie slaapkamer, een brede gang, Nadia heeft een nieuwe slaapkamer en Carmens kamer is opgeknapt. Alles geschilderd in wit met de prachtige Spaanse/Koloniale kleuren blauw, geel en rood. We zijn er echt ontzettend blij mee.

Het appartement heeft nu ook een aparte slaapkamer. Voorheen stonden de bedden in de woon-/slaapkamer. Maar nu dus niet meer. Het is een mooi, knus huisje geworden. En door de kleur geel in de slaapkamer is het net of de zon altijd schijnt. Nou ja…net als of…

Ook hebben we hard gewerkt in de tuin. Er is nu een groot grasveld en er staat een schommel. André heeft ergens wat bomen op de kop getikt, op een veldje dat werd geruimd. André kon nog drie palmstruiken, vier Jacarandas en twee Laurierboompjes redden. Hoewel…nog even afwachten of ze aanslaan. De vier Jacarandas zijn niet meer dan stokken met enkele blaadjes. Ziet er eerlijk gezegd vrij nietig uit. Twee andere bomen zijn echt alleen maar stokken. De laurierboompjes zien er al wat beter uit en in de palmstruiken hebben we wel vertrouwen.

Onze tuin is iets van 1200 m2, dus je kunt je voorstellen dat het een beetje raar staat. Maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de omliggende campo’s.

Verder wil ik niet generaliseren maar ik ben een vrouw, en vrouwen hebben weinig geduld. Met andere woorden; ik wil van alles doen voor die bomen maar dan moeten ze wel een beetje doorgroeien.

We hebben ze in november gekregen, op het verkeerde moment gesnoeid en het is ook nog winter. Maar toch, ik heb de lente in mijn hoofd dus groeien maar.

Ja, die lente, die eigenlijk nog winter is, zet je op het verkeerde been. Zo was ik gisteren in een tuincentrum maar zelfs dat zag er triest uit.

En wat sommige vrouwen hebben met winkelen dat heb ik in een tuincentrum. Ik wil alles wel kopen en aanschaffen. Of het nou de tijd ervoor is, of het slim is, maakt niks uit en het moet allemaal bloeien. Maar ik heb me ingehouden, wat ook niet moeilijk is want er was dus niks. Verder wil ik graag Oleanders in de tuin. Hiervan dacht is eerst, ik hak er wel stiekem een paar uit een rivierbedding. Oleanders groeien hier namelijk als onkruid. Maar nadat ik bij een vriend in zijn tuin, een beetje wezenloos had staan hakken, de grond niet in kwam, Nadia in een dorenstruik viel, toen dacht ik “ toch maar naar het tuincentrum”. 

Eigenlijk komt alles neer op geduld. Bij de tuin, met het huis (dat is inmiddels dik beloond) en met de Spaanse taal. Gek hé, waar zou dat mañana, mañana, toch vandaan komen.

En verder….

Pino is niet meer teruggekomen en eigenlijk verwachten we haar ook niet meer. Haar mat (ze had de beste mat ingepikt) werd na een dag of vijf weer door Indie ingepikt. Waar Kita hem na twee dagen weer vanaf stuurde en erop ging liggen. We denken dat ze mee is gegaan met een jager. We hebben een leuke tijd met haar gehad, maar of het nu slim is om een campohond in huis te nemen? Maar wat doe je als er eentje halfdood naast je huis ligt.

Overigens zijn hier veel zwerfhonden. Er is ook een groep van zes; drie witte poolachtige honden, een Husky en twee vuilnisbakjes. Ze vermaken zich best in de campo; er is voldoende eten en drinken en heel veel ruimte. Het is ellendig als ze ziek worden, of zo vaak zwanger zijn, jongen die het niet redden. Maar het leven op zich zelf; zo zwerven door de campo, is zo gek nog niet. Over het algemeen zien ze er ook erg goed uit. Eigenlijk zouden ze voor zowel honden als katten (kostenloze) sterilisatiecampagnes moeten hebben. Dat zou een hoop schelen. Het zou in ieder geval een stuk goedkoper mogen.

En dan onze gasten. Een gedeelte van de gasten die wij krijgen hebben de voornemens om zich nu of in de toekomst in Spanje te vestigen. Het is altijd leuk om te zien en te horen met welke verwachtingen mensen komen. De energie die ze er van krijgen en hoe ze naar Spanje kijken. Sommige zijn erg doortastend anderen hebben we wat meer tijd nodig.

Gisteren was nog op het Spaanse journaal dat Spanje op één staat in Europa om naar toe te emigreren. De economie is gunstig, het klimaat is heerlijk en veel mensen willen hier wonen en werken.

Wij wonen hier in iedergeval met heel veel plezier. De Valencianen zijn enorm gastvrij en we hebben ons nog nooit buitenstaanders gevoeld.Wat een geluk, of zou het eigenlijk overal zo moeten zijn. Ik denk het wel. En nu toch nog even wat bloemen voor de plantenbakken halen…..ik kan het niet laten.

Groeten van Leonie, André en de chica’s

Januari 2007

Bezoekje Nederland, nieuwjaar en waar is Pino?

Sinds wij in Spanje wonen ben ik (Leonie) nog enkele keren terug geweest naar Nederland. Onze dochters, Carmen en Nadia, niet. Nederland werd een beetje een fantasieland. Het land van Opa’s en oma’s en dat je op de weerkaart bij Erwin Krol kunt aanwijzen. Het land waarvan papa altijd zegt dat het koud is, waar je patat op straat eet en waarvan ze niet weten hoever het weg ligt (Carmen wijst als ze in bed ligt naar de lichtjes in L’eliana en vraagt of daar Nederland ligt.) Uiteindelijk werd wel duidelijk dat je naar Nederland heel lang in de auto moet zitten of heel snel kunt met het vliegtuig. En na alle verjaardagen, na de kerst dan zou ik samen met Carmen en Nadia met het vliegtuig naar Nederland gaan.

26 december was het zover, eindelijk vliegen. Prachtig vonden ze het. Zoals er een olifant in de tuin kan staan, zo lijkt het ook of ze twee keer per dag met het vliegtuig gaan. Vol vertrouwen stappen ze in en vol vertrouwen worden ze naar Nederland gevlogen. Als we door de wolken heen gaan bij het dalen, is Carmens eerste reactie “wat ziet het er hier koud uit”. (Andrees woorden of een oprechte mening?) Terwijl mijn oren dicht zitten, kunnen zij bijna niet kiezen uit de mooi gekleurde snoepjes die de stewardess ons aanreikt. “Mama gaan we nu een keer dalen?” Terwijl we al zowat op de grond staan.

Prachtig al die kerstbomen op schiphol en bij een tropisch aquarium is het even zoeken en dan hebben ze Nemo en zijn hele familie gevonden. Al treuzelend (dan hoeven ze niet zo lang te wachten) komen we bij de bagageband en loopt alles gesmeerd. Het wachten bij de trein wordt opgevuld met drie ritjes op en neer met de roltrap en ze zijn weer dik tevreden. Heerlijk, hoe eenvoudig kan het zijn. En dan begint de grote verwen-tiendaagse. Alle familie en vrienden die we bezoeken hebben heerlijke bedden opgemaakt, er wordt lekker voor ons gekookt en ze krijgen cadeautjes, cadeautjes en nog eens cadeautjes. Het is één groot feest. Gelukkig is het overal zo lekker warm en gezellig want buiten vinden ze het echt koud, donker en kil. En dan het eten. Patat op straat….Normaal krijg je altijd te weinig mayonaise op zo’n puntzak….dit keer niet. Beide eten met smaak en heel veel geknoei hun patatjes op. Met pijn en moeite krijg ik er ook eentje en na tien minuten zien we eruit als een aso-familie die van onder tot boven onder de frietsaus zit.

Een dagje later gaan ze aan de oliebollen en ook de kibbeling, frikadellen en de krentenbollen komen aan de beurt. Een groot succes in tegenstelling tot de gezonde Hollandse keuken. De keer dat oma zuurkoolstamppot op heeft staan, komt Carmen me ernstig melden dat het nu wel heel vies stinkt in huis en ook de boerenkool vinden ze allebei niet te eten. Gelukkig hebben ze in Nederland ook broccoli, kip en heerlijke appels.

Als afsluiter zijn we door Ines getrakteerd op het Spoorwegmuseum in Utrecht. Een aanrader. Hier kun volwassenen en kinderen zich de hele dag vermaken. Terug naar huis mochten we weer in de dubbeldekker toch grote vreugde van Nadia.

(Iedereen bedankt! Jullie hebben ons ontzettend verwend!)

Bij aankomst in Spanje is het 18 graden en strak blauw. Tijdens de kerst en oud/nieuwjaar zat ons Casa Rural helemaal vol. Hoewel ik het volste vertrouwen heb in André als housekeeper, was ik toch wel benieuwd hoe het in Fawlty towers allemaal was gelopen. Iedereen was echter dik tevreden over de prachtige kamers, het mooie Valencia en natuurlijk het geweldige weer. De sms-jes uit Nederland bevestigden nogmaals dat ze hier beter konden blijven.

Voor ons was het ook een vakantiegevoel om weer terug te zijn. We zijn heerlijk in de tuin aan het werk gegaan. Palmen gepland, grasgemaaid, sinaasappels geplukt en de nieuwe schommel in het beton gestort. Ook was André doorgegaan met het in orde maken van de slaapkamers. Vanaf 1 februari heeft het appartement dan ook een aparte slaapkamer. Heel chique, echt een klein huisje.

Twee dagen na onze thuiskomst ging Pino (de gewonde zwerfhond die hier was gestrand) de hort op. Volgens André liep er hier een jager met een stuk of tien van deze hondjes. Waarschijnlijk is Pino meegegaan. Inmiddels is zij een dag of vijf weg. En wij vragen ons af hoe het met haar is. Is ze bij de oude eigenaar, is ze meegelopen met een jager en heeft die haar bij zijn andere honden opgesloten? Wie zal het zeggen? André verwacht dat ze over een paar dagen wel weer op de stoep staat. We hopen in iedergeval dat het goed met haar gaat. Ze loopt weer op vier poten en kan uitstekend jagen. Als ze maar niet zwanger terugkomt. Kita mist haar en richt nu weer haar aandacht op ons. Kita en Pino waren me ook wel een stel kostgangers. Hier eten en heel veel slapen en dan s’avonds de bloemetjes buiten zetten door er lekker met z’n tweetjes op uit te gaan. Als (waak-) honden had je niet zoveel aan ze, maar ze hadden samen wel een heerlijk leven. Daarnaast hebben ze menig gast goed vermaakt en komen hun namen vaak voor in ons gastenboek.

En dan tres Reyes; drie koningen ofwel het Sinterklaas van Spanje. Carmen en Nadia vonden het geweldig dat ze de vierde terug kwamen want dan konden ze de vijfde naar de optocht. Op kerstavond hadden ze hun verlanglijstjes in de schoen gestopt. Carmen vroeg een (speelgoed-) mobiel en Nadia een paard.

Wij de vijfde naar de optocht, elk jaar weer even leuk. Ingeluid met een paar enorme vuurpijlen werd de optocht geleidt door vuurspuwers en dansende narren. Een heel spektakel. (Volgens vrienden omdat dit jaar de gemeenteverkiezingen zijn……) Daarna de fanfare, paarden, de drie koningen in koetsen en dan de snoep en cadeautjes wagen. In Benaguasil hebben ze een avenida, een lange voetgangerspassage waar je om heen kunt rijden. Dus alle kinderen en ouders staan op de avenida en staan eerst links om de zwaaien naar de Reyes en vervolgens hun zakken vol te laden met snoepgoed. Om vervolgens heel hard naar de andere kant van de avenida te rennen en het ritueel te herhalen. Dit rondje doen ze twee keer en dan is er zoveel snoep verdeeld dat tandartsen er nachtmerries van krijgen.

Het geheel wordt wederom afgesloten met prachtig vuurwerk en iedereen gaat naar huis om de tres Reyes koek te eten. En wie de boon vindt is die avond de koning. De volgende dag is de schoen gevuld en zijn alle kindjes blij. De kerstboom kan afgebroken worden en wij beginnen aan het nieuwe jaar.

En het is te zien dat men in Nederland weer zin in vakantie en de zon heeft. De boekingen komen weer binnen en de Molino gaat een nieuw vakantiejaar tegemoet.

Groetjes, Leonie

December 2006  Sinaasappeltijd

Waar je ook kijkt op dit moment, overal zie je sinaasappels, sinaasappels en nog eens sinaasappels. Dikke navelina’s, perssinaasappels maar ook mandarijntjes, artisjokken, kolen en andere groenten.

In Benaguasil rijden de tractoren af en aan met hun aanhangers, grote vrachtwagens stoppen bij de coöperaties om van daaruit de appeltjes van oranje in heel Europa rond te brengen. Twee maanden per jaar lijkt Benaguasil wel even een stadje van formatie.De rest van het jaar is het een rustig stadje, hoewel Valencia steeds dichter bij komt. Geef het nog tien jaar en wij zijn een buitenwijk. Niettemin hebben we weer nieuws gekregen. Niet over het Campo de Golf; daar heb je inmiddels voor en tegenstanders van (Asfalt no, huerta si) maar over Parc del Turia. Het is een plan wat er wat langer is maar nu steeds concreter wordt. Met een aantal andere gemeenten die aan de Rio Turia liggen wil Valencia het Parc del Turia oprichten. Langs de rivier een natuur- en recreatiegebied. Mooi met een Botanische tuin, speeltuinen, wandelroutes, etc. Klinkt mooi en we kunnen bijna niet wachten. Toch krijg je ook wel iets cynisch; vorig jaar op het einde van het jaar een fiks plan en nu weer. We wachten af.

Spanje is echt een ander land dan Nederland. Onlangs hebben wij het boek gelezen “Spanje achter de schermen: van Steven Adolf. Een erg goed en onderhoudend boek waardoor je een beter inzicht krijgt in de gewoonten, feesten en de politiek. Een aanrader voor een ieder die meer van Spanje wil weten of misschien wel wil emigreren.

Hier zijn we intussen in de Advent periode aanbelandt, zo vlak voor kerst. Carmen komt met allemaal verhalen over Jezus (lees: Gézus) thuis, zijn madre en alles wat er bij hoort. Ze had zelfs de hele kruisweg gelopen naar een kerk hierboven op de berg. Carmen, die normaal na een kilometer al begint te zeuren of we niet naar huis gaan…..zo’n hekel heeft ze aan wandelen. Dit alles om een bezoek te brengen aan Montiel, de heilige van Benaguasil.

Ook worden er elke week etenswaren e.d. ingezameld voor mensen die dat goed kunnen gebruiken. Nadia en Carmen, die op een katholieke school zitten omdat daar Castelaans en geen Valenciaans wordt gesproken, zijn heel enthousiast over al deze dingen. Maar ook Sinterklaas, papa Noell en de tres Reyes doen het goed. “Ik kan bijna niet kiezen” zei Carmen toen ze hoorde dat ze allemaal kadootjes brachten. Dat Sinterklaas van Madrid naar Nederland ging vond ze vrij stom, maar gelukkig zijn die anderen er nog. “En als Sinterklaas hier was gebleven dan hadden we cuatro Reyes gehad, hé mama”.

En ondertussen hebben we in deze periode ook nog twee verjaardagen, kortom één groot feest. Maar hier is het altijd vakantie en dus altijd een beetje feest.

Wij willen iedereen bij deze fijne feestdagen toewensen en een heel zonnig 2007 !

André, Leonie, Carmen en Nadia

November 2006

Afsluiting hoogseizoen, helse kinderfeestjes en hoe het met Pino is.

Vandaag zijn, na drie volgeboekte weken, de laatste gasten vertrokken. Dit weekend was de Grand Prix van Cheste, vergelijkbaar met de TT van Assen. Cheste ligt hier slechts 16 km vandaan en de Molino is dus een uitstekende plek voor een ieder die dit circuit wil bezoeken. Achteraf bleek (wij zijn geen kenners van de motorsport) dat twee weken geleden duidelijk werd dat een Italiaan wereldkampioen kon worden, sindsdien hebben we ongeveer veertig verzoeken gehad van Italianen om hier te overnachten. We hebben dit weekend dan ook voor het eerst Italiaanse gasten gehad (5)!!!. Behalve hun prachtige namen spraken ze ook Engels, heel handig. Ze waren hier maar kort, maar uiterst beleefd en rustig. Eigenlijk echt alleen overnachten. Eentje zei dat hij absoluut nog een keer terug zou komen en dat is altijd mooi. We kunnen nu dus aan ons rijtje van Nederlanders, Belgen, Duitsers, Spanjaarden, Portugezen, Russen, Amerikanen ook Italianen toevoegen!

Verder hebben we familie en vrienden op bezoek gehad. Daar ga je dan lekker mee de stad in. En hoewel ik zelf niet zo’n winkelaarster ben, ben ik er inmiddels van overtuigd dat Valencia een geweldige winkelstad is. Veel Zara’s, een mooie lingeriezaak en prachtige schoenenwinkels. Verder ook weer lekker naar het stadstrand geweest. Ik vind het fantastisch om langs de, begin twintigste eeuw, vakantievilla’s te lopen en mijn fantasie op de vrij loop te laten. Prachtige huizen aan het strand, toen hoogbouw nog “not done” was en er sierlijk werd gebouwd.

Heerlijk gegeten in Pepico. Een strandtent waar veel bekende mensen hebben gegeten. De bekendste is Hemingway en daar wordt goed gebruik van gemaakt. Wij zeiden al gekscherend tegen elkaar: “als we nou zeggen dat Hemingway in onze Molino heeft geslapen, dan verdubbelt dat misschien wel de boekingen”. Hemingway straalt iets koloniaals uit met een levensinstelling van het goede leven. Niettemin doen we het ook zonder Hemingway goed en zijn we tevreden over het afgelopen jaar.

Nu even rust, maar het is heerlijk als er weer nieuwe verzoeken binnenkomen. Ook hebben we net gehoord dat Vueling zijn vluchtschema en prijzen tot oktober 2007 bekend heeft gemaakt. De vroege boeker kan nu in april en mei voor 100 euro retour en in de hoogseizoenmaanden voor maar enkele tientjes meer naar Valencia komen. Dus voor iedereen die het overweegt: PAK JE KANS!

Wij zijn nu zelf twee dagen vakantie aan het houden. Morgen is het Allerheiligen en dat is een vrije dag in Spanje. Daarna geven we de kamers een winterbeurt; een aantal zaken herstellen of bijwerken, gaan we verder met de tuin en dan nog wat keuzes maken. Gaan we eerst het huis aan de zijkant afstuken of binnen in ons eigen huis verbouwen. De afwisseling is heerlijk.

Verder doen de meiden het goed. Binnenkort het verjaardagsfeestje van Carmen. Vorig jaar hebben we dat thuis gedaan. Ik had het goed voorbereid; koekhappen, zakdoekje leggen en meer van dit soort spelletjes. In de praktijk was het een puinhoop met rondrennende kinderen, die zichzelf hadden geschminkt en waarbij Kita (de hond) onze grootste verjaardagsattractie was. Hoewel de kinderen tevreden naar huis gingen, kon je mij wegdragen. Daarna alleen georganiseerde feestjes bij Camelot (kinderfeestcentrum) gehad. Tot drie weken terug…toen gaf een vriendinnetje ook een feestje thuis. Dit feestje was een nog grotere puinhoop dan mijn feestje. (Okay, alle credit voor de moeder want die had ook twee keer zoveel kinderen uitgenodigd.) De kinderen kwamen binnen en kregen allemaal cola, sinas, chips, koekjes en nootjes. Na dit eetfeest mochten ze de jarige hun cadeautje geven. Dit gebeurde allemaal tegelijk, het papier werd er vanaf gescheurd, het cadeau aan de kant gegooid en de volgende werd opengescheurd. Echte chaos! Vervolgens kwam de verjaardagstaart en wie dat niet lustte kon net zoveel ijsjes eten als hij/zij wilde. Daarna anderhalf uur spelen; met z’n twaalven…twee fietsjes, twee skateboarden, twee steppen en een stel ballen in een grote garage. Het volgende tafereel leek wel oorlog. Eén kind rende boos de straat op, de rest vloog naar boven om het overige deel van het huis onveilig te maken, kindjes werden met een voetbal van de fiets geschoten en één kind verzwikte zijn enkel. Veel geschreeuw en geblèr. Niettemin waren alle kinderen na twee uur feesten dik tevreden en keerden doodmoe terug naar huis……

Je raadt het al, wij gaan over twee weken naar Camelot en besteden lekker het hele feestje uit. Carmen en Nadia gelukkig en wij ook.

En dan nog onze podenco….Pino.

Pino is er nog steeds. Eén keer kregen we bezoek van een man die zo ongeveer 15 van deze podenco’s had. Hij vertelde dat deze honden worden ingezet voor de konijnenjacht. Pino zou van zijn neef zijn. (Om even een beeld te scheppen: Terwijl wij met deze man stonden te praten renden deze honden om ons huis, door de modder en het leek hier ineens wel een asiel.) Pino enthousiast mee met deze man en wij dachten; “mooi, dat is ook weer opgelost”. Maar twee uur later kwam ze doodmoe en onder de modder in haar eentje terug. Kroop in haar hok en sliep een lange nacht. Twee dagen later was de neef, ook met een hele roedel, hier in de buurt. En daar ging ook Pino weer. Enkele uren later hoorden we een stuk verderop aanhoudend (bekend) geblaf. André vond Pino op een sinaasappelveld achter een hek. We weten niet of ze er zelf onderdoor is gekropen of dat ze er over heen is gegooid, maar bij de roedel was zij duidelijk niet meer gewenst op haar drie poten. Sindsdien is zij hier en de beste vriendjes met Kita. Als die twee met elkaar spelen is dat een genot om naar te kijken. Wel neemt Pino nog steeds het goede uit twee werelden. Bij ons spelen, eten en slapen en daarnaast twee keer per dag/nacht lekker op stap. Bij terugkomst neemt zij dan altijd heel solidair iets mee voor de andere twee honden; een bot, een dode duif,  of iets anders lekkers. Wij zorgen dan dat dit zo gauw mogelijk weer verdwijnt omdat het natuurlijk niet echt representatief is voor een leuk casa rural. De gasten pakt zij in met haar leuke koppie maar als ze niet uitkijken, pikt zij hun zwembroek, sokken of handdoek.

Eigenlijk vinden we drie honden teveel en blijft Pino beschikbaar voor adoptie. Maar ze vormen met zijn drieën ook een enthousiast welkomstcomité. Ze geven gasten echt het gevoel dat ze hier helemaal thuis horen en liggen soms ook echt op ze te wachten.

Ondertussen sparen we voor Pino’s sterilisatie. We zien onze oude Indie namelijk alweer veranderen in een jonge god als het zover is. En we willen er niet nog meer, help!

Morgen gaan we weer klussen en het huis nog mooier maken. Altijd leuk.

Groetjes van ons allemaal,

Leonie

26 augustus 2006

We zitten midden in het vakantiehoogseizoen. Het eerste echte seizoen sinds we vorig jaar augustus voorzichtig van start zijn gegaan. Het is erg leuk om te midden van vakantievierende mensen te leven, maar ook gasten die emigreren of een familie-lid komen opzoeken.

Zo zaten we halverwege juli helemaal vol; twee stellen die gingen emigreren, een moeder die haar dochter kwam bezoeken en een stel wat lekker vakantie kwam vieren. Bij de gasten van de emigratie liep niet alles gesmeerd, Ondanks de voorbereidingen moest er op het laatste moment nog van alles geïmproviseerd en geregeld worden. Ook zouden de vader en moeder nog overkomen met het dochtertje. Voor hen is het allemaal helemaal goed gekomen en kregen ze na een extra nacht ’s-avonds om 10 uur de sleutel van hun huis.

Maar wat er dan zoal allemaal gebeurd rond zo’n Casa Rural; de spanning en het enthousiasme van de mensen die gaan emigreren en de betrokkenheid van andere gasten. Uiteindelijk te veel mensen voor te weinig kamers, maar daarvoor wilden wij en de betrokken families graag improviseren. Op de finale dag zou ik koken voor twee gasten, maar bij terugkomst van het zwembad hadden onze emigrerende gasten het roer overgenomen. Want omdat het allemaal gelukt was regelden zij een barbecue en iedereen kon meedoen. Komen er ’s-avonds nog twee extra gasten binnenvallen en werd om half twaalf ’s-avonds de matras geleverd die we ’s-middags hadden verwacht.Iedereen aan de vino, biertjes, fris, barbecue en allemaal dik tevreden.

Mooi zo’n spontaan feest, waarbij ik, meestal de gastvrouw, niets hoefde te doen. (Alle betrokkenen die dit lezen, hartelijk dank.)

En vervolgens gaat het allemaal in rap tempo door. Gasten komen en gaan, schoonmaken, ontbijtjes maken en heel veel gekookt. Zo hadden we een familie uit Utrecht met twee dochters van 11. Zij hadden vorig jaar september al geboekt n.a.v. een artikel in een Utrechts krantje. Die dochters hebben zich twee weken helemaal vermaakt met de honden en andersom. Ik verheug me er al helemaal op dat Carmen en Nadia die leeftijd hebben. Maar gelukkig duurt het nog lang want ze zijn nu ook zo leuk. Maar ook mooi om te zien hoe relaxed mensen zijn op vakantie, de dingen die ze onder nemen en hoe ze het beleven.

Het is wel grappig om te zien hoe ieder zijn eigen vakantiewensen heeft. Soms geef je mensen tips en dan vinden ze het net zo geweldig als jou. En anderen vinden dat weer helemaal niets en vinden iets fantastisch waarbij wij dat niet hadden verwacht. Je moet als Casa Ruralhouder niet de intentie hebben dat jij het voor de gasten kunt of moet bedenken of dat jij de vakantie leuk moet maken. Natuurlijk maken wij het onze gasten zo aangenaam mogelijk, maar iedereen heeft hier lekker zijn eigen woon-/slaapkamer, opgang en terras en kan daardoor lekker z’n gang gaan.

Wil je toch contact dan is de bar echt ideaal. Als wij koken voor gasten schuiven we allemaal tafels aan elkaar en leren mensen elkaar vanzelf kennen. Zo ook bij de meisjes van elf, die kregen na een week een vriendinnetje erbij van twaalf.

Ook nu hebben we drie kamers verhuurd. En aan de boekingsaanvragen te zien hebben Nederlanders en Belgen door alle regen alweer zin in vakantie.

Gisteren is in Benaguasil het jaarlijkse feest voor de Virgin van Montiel weer begonnen. Een spectaculaire vuurwerkshow en het kiezen van de koningin voor het feest. Vanavond een enorme Paella voor het hele dorp en morgen rennen de stieren door de straten.

Ook is er 9 september een fantastisch optreden van Rosario (half twee ’s-nachts…toch een ander ritme). Deze vrouw is een fantastische flamenco-popzangeres. Hier heel populair, in Nederland is zij wat minder bekend. (Ze speelde de stierenvechtster in Habla con Ella.)

En morgen in Vilamarxant een optreden van Securidad Social. Een geweldige popband uit Spanje. Ja, provinciale stadjes met spectaculaire optredens!

Ook speelt Valencia vanavond tegen Betis Sevilla. Maar daarvan horen we waarschijnlijk wel een verslag van onze gasten die er zijn.

Zo en nu ga ik me klaar maken voor de Paella.

Een zonnige groet vanuit Valencia,

Andre, Leonie y las Niña’s

P.s. Gratis af te halen………

Er is hier een Podenco hondje (Spaans jachthondje) van zo’n maand of zes aan komen hinken. Had met haar poot in de strik gezeten en was tamelijk gewond. Inmiddels kan ze al bijna weer op vier poten lopen. Ze is lief en luistert zelfs al een beetje.

Dus mocht je nog een hondje willen…..

Volgende keer meer over dit zwerfhondje.

JULI 2006

Hartje zomer in Valencia

Hopa, Nederland en Spanje uit de WK nog voordag ze de finale hadden bereikt. De WK is nu voorbij maar wij hebben ons doel bereikt. De muren aan de achterkant, daar waar kamer 2 en het appartement zich bevinden, zijn prachtig gerestaureerd. Het is werkelijk heel mooi geworden. Wel zit er nog één gat in de muur vanwege het mussennest, maar dat heeft ook wel iets aandoenlijks.

André heeft nu rondom het huis mooie bijpassende lampen opgehangen en de Molino ziet er nu uit als een statig monument. Sterker nog, we wonen nu echt in de mooiste molen van de hele omgeving. En nu de achterkant af is, beleef ik dat ook zo.

En altijd als er iets af is voelt dat als een cadeautje en een stimulatie om verder te gaan. En er is nog genoeg te doen. We zorgen er echter altijd voor dat onze gasten hier geen hinder van ondervinden.(Niets zo verschrikkelijk als blijkt dat je heerlijke vakantieadres naast een bouwput ligt.)

Hoe is het leven verder.

Zoals iedereen zal weten is er in Valencia een heel ernstig ongeluk gebeurd. De machinist van de metro is eerst heel hard gaan rijden en heeft toen teruggeschakeld in de achteruit. Het gevolg was een geschakeerde wagon met vele doden en gewonden. Ze denken dat de machinist onwel is geworden. Dit alles zal leiden tot extra controles en het optimaliseren van de veiligheid van de metro. Hoewel wij persoonlijk nog nooit een onveilig gevoel hebben gehad in de metro en het altijd perfect geregeld is.

Ook is de paus in Valencia geweest. Hier waren ze al maanden druk mee, want alles moest tip top in orde zijn. En ondanks de hitte was het in Valencia een drukte van jewelste. Spanje blijft een katholiek land, maar nu wel met een linkse regering. En dat president Zapatero de mis van de paus niet bijwoonde was wereldnieuws. Want dat had zelfs Fidel Castro nog niet geflikt. Het homohuwelijk, waar Spanje ja tegen heeft gezegd, zal hier ook mee te maken hebben.

En in Benaguasil…onze wereld-agglomeratie….

Nog steeds meer tractoren dan toeristische trekpleisters, maar dat heeft wel wat. Relaxte Spanjaarden en geen Benidormtoestanden. Je kunt hier heerlijk uit eten vanaf 6 euro. En zoals onze gasten zeiden: “wat zijn de mensen hier vriendelijk en behulpzaam”.

Met het zonnige warme weer hier, zie je wel altijd werkzaamheden die je doen realiseren hoe goed je het hebt. Zoals de mannen die de artisjokvelden kaalhakken met 35 graden of meer. Of de wegwerkers die de hele dag op één plek staan, in de bloedhitte, en aangeven of je door kunt rijden of niet……..

Wat hebben we het dan toch goed in onze Molino op het platteland of als we lekker een duik nemen in het heerlijke zwembad van Benaguasil.  Valencia en de moderne wereld bij de deur, niet al te ver van het strand, lekker op het platteland en sol y sombra; wat willen we nog meer.

We hebben gehoord dat het in Nederland en België ook heerlijk weer is. Dus voor iedereen die thuisblijft; “een fijne vakantie”. En wil je toch een beetje Spanje in huis wil hebben dan heeft Nederland 3 elke donderdagavond (vanaf 13 juli) twee echte mooie Spaanse films. De eerste begint om 20.00 uur.

Tot de volgende keer en dan zal het gaan over de zomerdrukte. Want vanaf dit weekend zijn wij een heerlijke, goedlopend Casa Rural en ontmoeten we weer allemaal nieuwe gasten.

Maar mocht u dit lezen en deze zomer toch graag in de Molino willen logeren. Dit zijn de (nog) beschikbare dagen:

Een zonnige groet van ons,

Leonie

JUNI 2006

Oranje in Spanje, vogelliefde en andere zaken.

We kunnen (en willen) er niet om heen. Het WK is begonnen en de wereld is voetbalgek. En wij? Wij voelen ons, ondanks onze goede integratie, ineens heel Oranje. In onze huiskamer hangen de oranjevlaggetjes en ballonnen, we genieten van de oranjecake en onze Carmen en Nadia lopen in Oranje-shirts.

Op het journaal zien we de totale gekte in Nederland, wat dat aangaat is het hier maar stil. In Benaguasil heb ik nog geen voetbalvlaggetje zien hangen. Maar wie weet wat er gebeurt als Spanje verder komt? Wij zetten in iedergeval in op zowel Nederland als Spanje.

Door het WK hebben we weinig boekingen in de maand juni. Maar na de finale is er inmiddels lekker geboekt. Wij grijpen deze tijd aan om een deel van de achterkant te restaureren. Een enorme klus die André in zijn eentje doet; dus dat is zweten en afvallen.

We hebben tot 30 juni dan moet het wel zo ongeveer af zijn. Hoewel de kozijnen boven dan nog niet zijn vervangen. Maar wat wil je in een huis met meer dan 52 ramen, zes voordeuren en één enorme schuurdeur. Waarbij ik trots kan vertellen dat er al vijf nieuwe (oude gerestaureerde) deuren in zijn gezet, 12 nieuwe kozijnen en één schuurdeur. Maar zoals ze hier in Spanje zeggen “poco a poco”.

Het wordt in iedergeval prachtig. Waarbij we dit jaar nog iets aan de tuin willen doen, als het mogelijk is een slaapkamer bij het appartement maken en voor onszelf nog een extra slaapkamer realiseren.

Maar tijdens het hoogseizoen wordt er niet geklust. De gasten hebben allen een heerlijke kamer met badkamer, een lekker terrasje en de bar is af. Mooi uitzicht, lekker weer en een relaxte omgeving. Ondanks alle bouwvakbeslommeringen zou ik er zelf bijna een vakantiegevoel van krijgen.

Wat ook heel leuk is, is dat er zoveel vogels om de Molino leven. Zo hebben we boven in ons huis een nest torenvalken. Prachtig hoe het mannetje om ons huis zwiert met eten in zijn bek, zijn vrouwtje hem roept en inmiddels ook de piepende jongen. We kunnen ze mooi volgen vanuit het keukenraam. En eerlijk gezegd zijn André en ik er best trots op dat ze onze Molino als woonplek hebben uitgezocht. Verder zitten er hier steenuilen. Die na het vangen van de prooi, lekker met hun modderpoten uitrusten op één van de paaltjes van het dakterras. Mooie witte paaltjes worden steeds bruiner, maar je hebt dan wel een leuk stel uilen om je huis.

Achter in ons huis heeft een echtpaar mus tussen de stenen in de muur een gezellig nest ingericht. Hier kwamen we achter toen André de achterkant afbikte en er bijna een vogel tegen z’n hoofd vloog. Die vervolgens verontwaardigd maar ook in paniek verderop ging zitten kijken. En ja hoor, een hoop gepiep dat ons moederhart week maakte. Kortom er wordt vrolijk om het gat heen gestuukt en zodra ze weg zijn maken we het wel dicht. Je kunt zulk pril familiegeluk toch niet met een klodder cement verstoren.

Verder zijn er inmiddels gesignaleerd  kwikstaartjes, spaanse kanaries, hoppen, de nachtegaal en een wielewaal (niet bij de Molino).

De school is bijna afgelopen en Carmen en Nadia gaan in juli nog een maandje naar de zomerschool. Lekker alle doordeweekse ochtenden kleien, koken, met water spelen en nog veel meer leuke dingen. Blijft hun Spaans goed, leren ze nieuwe kindjes kennen en kunnen we ’s-middags lekker zwemmen.

Het is hier al volop zomer, iedereen is bruin en loopt met zonnebrillen op. De zon; je kunt er niet om heen. Maar dat was één van de reden waarom we hier zijn gaan wonen. Groetjes en tot een volgend stukje,

Leonie

Benaguasil, 10 mei 2006

Het is nu mei en het schrijven is er een beetje bij ingeschoten. Niet zo netjes als je denkt dat het een leuke manier is, om zowel bekenden als eventuele toekomstige gasten, op de hoogte te houden van het reilen en zeilen rond de Molino.

Maar dat ga ik dan bij deze goedmaken. Eigenlijk is het namelijk heel positief dat ik weinig heb geschreven want sinds begin dit jaar gaat het goed! Hadden we vorig jaar m.n. vrienden en bekenden, dit jaar hebben we al vele boekingen van mensen die we niet kennen. Natuurlijk blijft het spannend, maar we zijn dik tevreden.

Onze gasten zijn uitéénlopende mensen, die met elkaar gemeen hebben dat ze graag buitenaf zitten en iets anders willen dan een doorsnee hotel. Vooraf hebben we vaak gedacht; “wat willen we bieden en wie willen we zijn?”. We hadden hier veel ideeën over; excursies, bepaalde groepen, etc. Maar uiteindelijk kwamen we erachter dat wij het het allerleukst vinden als mensen dit een leuk vakantieadres vinden, lekker hun gang gaan en zich hier vermaken; alleen, met elkaar of met andere gasten.

Natuurlijk kijken wij wat we kunnen doen om het aangenaam en gezellig te maken, maar laat iedereen ook lekker het zijne doen en dat blijkt prima te werken. Misschien moeten we eens een gastenboek aan onze site koppelen, dan kunnen onze gasten hier zelf ook een reactie op geven.

Nu even wat leuke verhalen over wat we mee maken. We krijgen hier met enige regelmaat gasten die op zoek zijn naar een onderkomen in Valencia. Ofwel omdat ze er een eigen bedrijf gaan beginnen of omdat ze hier al een baan hebben maar nog een huis zoeken. Het is leuk en herkenbaar om de twijfels en de spanning te zien. Heerlijk, deze mensen hebben het nog helemaal voor zich. En helaas kan ik (achteraf) alleen zeggen; “geniet er ook bij voorbaat van”. Maar zo werkt het natuurlijk niet als er honderduizend dingen geregeld moeten worden en het is en blijft een onbekende stap.

Onlangs hadden we hier een stel met een zoontje op zoek naar een leuk huis om een speciaal vakantiehuis voor mantelzorgers op te zetten. En warempel, na drie dagen hadden ze hun ideale huis gevonden. Vorige week zijn ze gekomen, met een ploeg van “ik vertrek” om de hele onderneming te starten en te filmen. Het klinkt allemaal goed, hoewel het mij een pittige onderneming lijkt.

Met de Fallas, een bekend carnavals/vuurwerkfeest in Valencia, ontvingen wij zeven gasten die helemaal gek van vuurwerk zijn. Nu hebben André en ik daar zelf niet zoveel mee, maar het blijft bijzonder fascinerend hoe gepassioneerd mensen kunnen zijn. En het werkt zelfs zo aanstekelijk dat ook wij vanaf dat moment elke dag naar het vuurwerk op tv keken en zelfs naar de mascleta’s (vuurwerkshow van knalvuurwerk) in Benaguasil zijn geweest. We weten er nu van alles van; wie de bekendste pyrotecnica’s van Valencia zijn, dat je van vuurwerk bijna een balletshow kunt maken en dat het werkelijk heel indrukwekkend is. Ook voor ons werd het een soort vakantieweek, En nadien hebben we nog een paar keer contact gehad met deze gasten; ontvingen we een prachtige DVD met alle shows en staan we zelfs op een speciale Valencia Fallas site.  Mooier kan het toch niet.

Sinds een maand of twee ontvangen we ook met enige regelmaat gasten uit België. De eerste keer vond ik dat best spannend. Van Nederlanders weet je wel een beetje wat ze verwachten, maar van onze (toenmalige) zuiderburen iets minder goed. Maar we hebben echt de ene leuke familie naar de andere gehad. Belgen zijn wat bescheidener dan Hollanders, maar echte levensgenieters. Die heerlijk erop uit gaan en daarna lekker met een roséetje of een pintje op het terras gaan zitten.

En ondertussen hebben we net weer bezoek gehad van een aantal vrienden waarvan, op één stel na, iedereen al voor de tweede of soms al de derde keer kwam. Het blijft bijzonder dat deze vrienden de moeite nemen en het is altijd een erg leuk weerzien. Tevens kunnen wij nog een tijdje nagenieten van de drop, pindakaas, hagelslag, leuke boeken, kinderkleertjes en oranje cake, toeters en vlaggen. Want één vriendin vond dat we daar toch wel op moesten anticiperen. Hoewel het opmerkelijk is want we hebben voor de maand juni opmerkelijk weinig boekingen…….Maar nog even voor de duidelijkheid het WK is hier te zien! En voor gasten die er helemaal niets mee te maken willen hebben….die hebben een heerlijk onderkomen in onze bar. Dus voor elk wat wils met een afstand van 50 meter ertussen.

Met ons gaat het verder erg goed; een Casa Rural, verbouwen om het nog mooier te maken (hier hebben gasten geen last van), kindertjes opvoeden en een sociaal leven opbouwen. Heel gevarieerd en dat alles onder de zon.

En nu ga ik lekker koken voor de gasten. Iedereen wil vanavond mee eten (twee stellen) en Leonies keuken is Nederlands, Spaans, Italiaans en heel veel van mijzelf. Maar kennelijk bevalt het goed.

De groetjes en nu zal ik wat sneller het verhaal updaten.

Leonie

Januari 2006

Vlak voordat het nieuwe jaar begon kwam Manolo, een agent van de Policia Rural, met belangrijk nieuws. Er waren op het gemeentehuis plannen gepresenteerd die de omgeving ingrijpend zouden veranderen. Met een kaartje in de hand kwam hij het ons trots presenteren. Hij bezit namelijk verschillende stukken land en dit zou hem wel eens flink wat geld kunnen opleveren.

André en ik keken elkaar eens aan. Het kaartje was een kopie maar het was duidelijk dat het hele project groter is dan het stadje Benaguasil. Bovendien draagt het de prachtige naam “Recidencia Moli Nou” ofwel Molino Nuevo in het Valenciaans. De naam van onze molen!

Wat zou dit voor ons betekenen….en waar lag onze molen op deze kaart? Na een beetje puzzelen kwamen wij erachter dat de Molino gelukkig aan de rand ligt. Achter onze Molen komt een golfterrein en daarachter 4000 chique huizen. Maar ook een sportcomplex, een manage en een winkelcentrum.

In het oud- en nieuw- weekend dat volgde dachten wij er met gemengde gevoelens over na. We hadden gekozen voor “de campo”. Dat was ook het bestemmingsplan toen wij deze Molino kochten. Kennelijk kan zoiets snel veranderen. En als er nu toch iets moet komen, dan kunnen wij wel het beste een golfterrein in onze achtertuin hebben. Maar viel de Molino nu binnen dit project of er net buiten? Hopelijk erbuiten….. Maandag maar eens bij het gemeentehuis informeren.

Dus op 2 januari naar het gemeentehuis. Hier constateerden wij dat we op de ene kaart net buiten het plan vielen en op het andere stond de Molino op de golfbaan. Sterker nog; hole 13 lag in onze huiskamer….

Om 12.00 uur zou het plan toegelicht worden door een dame van de gemeente. Maar om 12.00 geen voorlichtingsmedewerkster.  “Niet getreurd, ze komt wat later. En ze komt deze week elke dag.” werd ons verteld. Maar de dagen er na liepen we haar, door haar onvoorspelbare gedrag, steeds mis. Bij toeval moest André een week later op het gemeentehuis zijn en wie kwam hij daar tegen….jawel, de dame van de voorlichting.  En zij bracht het fijne nieuws; de Molino valt buiten het plan. HOERA!!!